Jankef's jongste

klein geheim over die dingen, zooals hij met zooveel men-schen stille kleine geheimen over allerlei heeft.

Was het niet zoo, op Jodenschool, dien warmen middag? Dat meneer Meijer bij de mooie blonde Liesje Stibbe wijdbeens op den schoot ging zitten, en dat zij, Eli en meneer Meijer, elkaar opeens aanzagen? O, heelemaal zonder dat Eli het kon helpen. En hij had er spijt van; hij wist niet welke moeite hij wel doen moest om zijn oogcn gewoon, als zonder in iets erg te hebben, te houden. Maar hij keek, en meneer Meijer keek, en toen zag hij dat meneer Meijer dacht: ,,ik vind dat toch niet prettig, jij kunt wel ccns iets leclijks van me denken. En al is het wel heelemaal in orde, dan vindt jij het toch nog pijnlijk dat ik doe als iets dat leelijk kan zijn; dat ik niet voorzichtig genoeg ben.”

Want zoo vindt Eli in de stilte van zijn houding tusschcn de menschcn: datje niet alles mag doen zoo openlijk dat zooveel op het leelijkc lijkt, want overal zijn dan de oogen die dadelijk het heelemaal leelijke zien en je vuil maken. In duizend kleine stille ervaringen heeft hij het al geleerd: het meeste in de wereld, bijna alles, is van het leelijke; huizen, straten, brug, boot; treinen, boer- en werkmenschen. Alles is tegen het werkelijke, en daar kun je alleen maar met een enkel woord over praten, met het heel erg bevriende. En dat bevriende heeft hij nog nooit ontmoet; Vader heeft een beetje daarvan, en Elanna, de malle, mesjoggene Hanna Kwijllip. Maar ze zijn er niet vol van; ze bestaan er niet uit, zooals hij. En dus kan er nooit mee gesproken worden; een enkel woordje maakt al v erlegenheid.

Zij hadden elkaar aangekeken, hij en meneer Meijer. En die stond kalm maar snel weer op en kneep Liesjc gewoon in de wang: het was daarmee gelukkig heelemaal afge-loopen; geen enkele verstoring meer tusschcn hen beiden. Toen de pijnlijkheid voorbij was, hield hij toch, in stilte, in het herinneren, een beetje trots daaraan. Een gevoel van sterkte. Een klein stukje bewustzijn van macht.

316