Jankef's jongste

denk d’r niet an óók niet,” had-ie gezegd, en vader had geantwoord dat-ie een minne kerel was en het verbod rondgegeven om er aan huis te komen.

Verdrietig, dat langs elkaar heenloopen zonder een kik alsof het vreemden waren; stille verdrieten waren dat voor Eli, en hij wist wel dat vader het ook verdrietig vond. „Maar moet men dan,” zei hij, „alles maar zoo maar over zich heen laten gaan ?”

Fijn vond Eli het eens, toen neef Izak hem hetzelfde, maar ceel erger, had gelapt; want toen had hij het van een ander gehoord en was als de bliksem geloopen tot-ie Oom Jankef vóór was. En wat had Vader gedaan?

„Als ik een man van geld was,” had vader gezegd, languit over twee stoelen gezeten, „zou ik zulke jongens een groote belooning geven. Ik, ja.”

Hij had door Mau laten zeggen dat-ie, als-ie bij vader kwam, een kwartje kon krijgen voor sigarètjes; want het was toch zeker eerlijk werk, en hij vond het kapitaal van hem, dat-ie zoo zijn best had gedaan.

Izak was niet gekomen, maar om die grootschigheid van vader hadden ze allemaal fijntjes gelachen.

En daar is Zakkie de Vries, Godard’s vader, de Katsef, die Bijgazzen is geweest, en ergens voor Gazzen gesolliciteerd heeft:

„Een baas in de jiddischkat?” zegt vader. „Maar hij heeft geen stem.”

„En zooveel te meer houker (bochel),” zeiden de jongens. Een lange gerekte ouwelijke kop, en een kortgeknipte baard, waaruit hij grommend bij zijn binnenkomst spreekt, en een paar halfdooie verdrietige oogen: want hij heeft geld gehad van zijn vrouw, en hij heeft er sinds tien jaar lang geen poosjet meer van.

En Davidje de Bok, die altijd met op elkaar geklemde tanden spreekt; met zijn eeuwigen halsdoek, devroegere „marsch-kameraad” van vader’s neef Jole. Hij groet naar vader en Eli met een stille hoofdbeweging en een vriendelijk oog-sluiten.

Het bestuur is er ook nu: vader’s broer, Herman, de groote slager, die nooit een vriendelijk woord voor vader heeft; hij komt uit hetzelfde arme nest als vader; hij heeft

3¹⁰