Jankef's jongste

„Leer van hem die meer weet dan Gij,

En onderricht hem die minder weet.

Door het eerste vermeerdert Gij Uw kennis. Door het laatste herinnert Gij U geheel het reeds door U verworvene.

Dat is er, en al wat de wanden teekent, is er. Maar behalve de ramen en de kast-vlakken: hoe heerlijk veranderd alles! De banken zijn, niet door Jankef, maar liefst op Vader’s bestelling! door een paar timmermansknechten, zoo deftig, uit de school gekieperd; zij staan ergens godweetwaar opgeborgen, en op de met versch zand bestrooide lekkere plankenvloer staan wel tien lange smalle tafels, met witte klcedcn, in den warmen lichtschijn van de ballonlampen, en daarlangs weer lage kleurig geschilderde banken en stoelen, enkele armstoelen: voor enkele onderscheiden ouderen en voor het Bestuur.

En wat hij jofe vindt:

„Ga jij die eens eventjes netjes overal neerleggen, Eli! Voor elke plaats eentje hoor!”

De boekjes!

Hij doet het gretig. Met armen vol haalt hij ze — van Vader weg uit het tweede lokaal, dat van het grootc met een trapje en glasdeuren gescheiden is — en legt ze rond. En dan komen al die bekende gezichten en gestalten weer; het is zoo’n wonder; hij weet natuurlijk dat ze bestaan; maar dit: dat ze nu hier komen, op hetzelfde uur, op dezelfde plaats, in dezelfde houding van ernstige verwachting allemaal, zoo, alsof er op een veer is gedrukt daar op een van de tafels, en kijk, daar loopen ze uit hun huizen, allemaal met zoo half-sjabbcschc kleeren aan: een schoonc boord tusschen hun weeksche avondjas, en de schoenen een beetje gepoetst; of het heele sjabbespak als het toch een beetje oud is, en allemaal gewasschen, en waar het gewoonte is, geschoren.

Daar komt Abrammctje Kalf, de uitgerektc. O, wat is-ie weer gepijpdropt vanavond. Het is precies alsof-ie zich van zijn tcenen af, met al wat hij aan zich heeft, de hoogte in wil werken: zijn magere lijf, zijn schouders, en dan dat lange magere, door snor en oogen gitzwart ge-

307