Jankef's jongste

SJIJNERABBE-NACHT

Sjijnerabbe-nacht, de voornacht van de laatste der vier tusschendagen van het Soekous, het Loofhuttenfeest, gebeurt dat.

Het is de eerste keer dat Eli mee mag: de jongens moeten den volgenden ochtend vroeg op, en aan Eli’s hulp heeft Jankef genoeg.

De Gewwre organiseert dien nacht van gezamenlijk psalmzeggen, onder leiding van Rabbi Meijer; hoogtepunt van den nacht, bclooning die lokaas wordt, is het ronddienen van sterke koffie met de aangebeden gewwre-koekjes, een hard gebak ter grootte van een dessertbord, met, aan het bovenvlak, behalve prachtig bruin-blank gebakken amandelen, drie groote plakken sukade.

Tegen twaalf uur, op de helft van den dienst, moet Jankef, de bode, schenken en serveeren; het is een van zijn feestelijke plichten; in de plechtigheid en de groote gezelligheid van het nachtelijk samenzijn met het groepje gemeenteleden, vaster bezoekers van de bijeenkomsten naar mate zij arm zijn, maar toch altijd nog „een schep menschen” meent Jankef tevreden, vrienden, en een enkelen vijand (want vijand wordt streng vriendelijk bediend met een stille bereidheid tot verzoening) vindt Jankef een rijke bclooning boven zijn extra twee gulden uit. En dan is er nog het winstje voor het gezin; de gewwre-kockjes van de weggebleven leden, die de penningmeester, nadat hij er voor zichzelf enkele heeft laten inpakken, hem laat meenemen; en zelfs de kan met buitengewone koffie, die thuis wordt opgewarmd en waarin het feest van den nacht, de gezamenlijke dreun van de psalmen, en al de intieme grappen, kwinkslagen en vriend-schaps-roepcn en knipoogjes en warme samenpraatjes, worden geproefd.

Eli glanst stil, als hij met vader, om tien uur al, binnen komt. Om tien uur! Dat is toch wat? Anders ligt hij, na alle angsten, al te slapen. En dan: het is de Jodenschool! Hoe ver is roezige verveling hier nu! Ja, de kaart van Palestina is natuurlijk blijven hangen, en de eigenwijze, in schrijfletters geschilderde spreuk op het bord:

306