Jankef's jongste

ken blijven strak. Rustig gaat Jankef de gang in. Hij is niet boos geworden, hij heeft het moeten aanvaarden. Zijn handen in de broekzakken, blijft Eli staan; tollen en de Fietsc schemeren even voor zijn gedachten. Zijn hoofd omlaag, zijn mond gesloten, doorvoelt hij een beetje gevaarlijkheid, spanning en onverbiddelijkheid van den toestand met Vader. Kwetsen kan hij niet; hij geeft geen antwoord. Feestelijk, als zoo vaak, bij het vischschoon-maken komen: onmogelijk vandaag.

„Het is toch ’n vuillak,” hoort hij Jetje zeggen.

En vader, hoonend: „Weetje veel!”

Eli gaat er toch even op af: ze hebben het over de Fietsc. „Nou, moet-ie dan zoo zuipen ?”

„Weet je veel! Of het zeker niet allemaal de zuivere klink-klare sjwic-je-nic-jc (ellende) is. Het zit ’m tot hier; het sjalf zijn hart doet hem zeer in zijn lijf, dat wil ik je dan wel vertellen. Kun je dan hcelemaal niet iets van een mensch zien? „Ik ben de haring gofferdomme, Leef-mans!” „Nou, hij is de haring, en hij wéét het! Is dat niet genoeg ? Hij is de haring, met dat verschil dat-ie net, als hier die bot, in een zijen-netje gevangen is. Ja, zoo is het. En niet anders. En al is-ic nou nóg zoo sjikker, weten doet-ie het wél!”

Na een korte stilte, zegt hij, bijna voor zich zelf alleen, met een zucht:

„Jah! Zoo gaan ze. De een levend over het water, en de ander dood ónder het water. Dood is misschien erger, maar verloren, wèg, is de een even zoo goed als de ander.” Eli vreet de woorden. Bijna zou-ie met vader visch gaan schoonmaken. Bijna. Hij wendt zich er van af, en gaat in de voorkamer voor het raam staan. De jongens waggelen met de Fietsc blerrend verder de straat in. Zij groeten een agent met aanhalig schreeuwen; de agent wijst met zijn gehandschocnde hand omlaag: blijf maar.

En waarom begreep vader dan gister niets van hem? Met die slagen? Een fijne vader. Maar toch: behalve dat. Vergeten, vergeten kan hij het niet. Hij mag het niet vergeten.

305