Jankef's jongste

dat ze allemaal met mekaar gofferdomme de bloedschijt kennen krijgen! Hier!”

De Fietse staat achteruitwaggelend te vloeken. „Vooruit,” roept hij, „nog ééntje! nog ééne groote, daar!”

Dan ziet hij weer met teederheid, als een koe, naar zijn maats, en begint met halfgesloten oogen en wiegelend hoofd te zingen:

„Hop naar Lombok, laat de vijand komen,

Hóp naar Lombok, wil de vijand toonen...”

Hanna vertelt wat hij allemaal heeft uitgedceld: prachtige cadeautjes, horloges, armbanden en geld.

„Iedereen gceft-ie wat, asje maar wil,” zegt zij, „werach-tig! nou ik wou dat-ie mijn ook wat gaf, wat fijn; jij niet?” „Ga naar ’m toe,” zegt Jetje, „ik wil ook best wat hebben, hoor, mijn ’n zorg!”

„Zal ik het doen?”

„Gauw, heel gauw naar binnen,” zegt Jankef, ’t is nou mooi geweest hoor; jullie hooren er in ’t geheel niet bij. Laat ze dat arme sjalf maar met rust laten; is nog wèl zoo knap.”

Eli heeft een oogenblik de schittering begeerd van een mooi cadeautje, in een nieuw doosje. Nu vader spreekt van „dat arme sjallef,” vergeet hij dat weer.

Nog steeds met zijn net vol visch bij zich, staat Jankef nu voor hem. Met een bijna effen gezicht wel, maar toch met duidelijk eerbewijs naar het kind, en zelfs een trekje verlegenheid daarom dat de stem stil maakt, zegt hij, terwijl hij het begeerde voedsel omhoog houdt:

„Is dat soms temet ook poffert die gelust wordt?”

„Zeker van de vischmarkt,” zegt Eli ontwijkend. Hij kan niet zwijgen; hij kan niet vriendelijk naderen.

Jankef, voor het kind bestemd, terwijl hij de gang in wil gaan, vanuit de voorkamer, waar Eli voor het raam in de straat wil kijken:

„We zullen ze dadelijk schoonmaken; kunnen we ze met een versche aardappel met boter eten om half één.”

Bij de deur keert hij zich nog even om naar Eli; vader en hij zien elkaar twee tellen in de oogen. Er is niets aan te doen; vader ziet het: hij kan niet naderen, Eli. De blik-

304