Jankef's jongste

ZIJEN-NET-VISCH

Ti ls cr vrede is, gaat hij vaak mee met vader, naar de

/ kade, den vischafslag. De afslager met de dooie J JLdronkemans-oogen slaat en schuift met zijn stok naar de zoodjes verdeelde blanke visch, uit de botters voor den wal binnen het hek gedragen naar de gladde hartsteenen tafels. De groc-stem knettert naar het publiek daarachter.

,,Gulden. Eén gulden. Negenennegentig, achtennegentig, zevenennegentig, 96, 95, 94, 93, 92, één-cn-negentig, negentig!”

Gcmelijk laat hij de waarde dalen, wijst met zijn stok naar den kooper die „Ja!” roept. En vader doet er lang over, over dat „ja”. Hij roept speelsch: „Jjjjaa!” terwijl de dronkenlap doortelt. Zooals vader zegt, om zoo zonder moeite een paar centen uit te winnen, want bij de eerste j. wordt hij toch al aangewezen. Maar Eli, en alle anderen (denkt hij) weten wel beter: het is maarspeclsch-heid van vader en om die een reden te geven, heeft hij de slimheid er bij bedacht.

Daar komt vader nu, den dag na het gevecht, de straat in; aan zijn hand een net dat bol staat van dikke blanke zomerbot. Zoo heeft hij al vaak vader zien aankomen; het is een van zijn vreugden: de lucht is zacht om vader heen, doortinteld, doorzeefd van licht, zooals het, genezend, liefkoozend, grijs gedekt, zijn kan in Juli, in Augustus, in de vacantic; bijna het heerlijkste weer om in te leven. Want mooier is misschien de zon aan den blauwen hemel, maar zon en blauwe hemel zijn niet voor hem dan een paar enkele uren; daarna wordt het moeheid en ongemak en verdriet, in het ontbreken van de frischheid aan kleeren, schoeisel, voedsel en woonbehagen, waarzonder de heerlijkheid van den zuiveren zomerdag een kwelling wordt. Heeft de draaglijke warmte van een helderen zomerochtend hem nog in en buiten de stad doen spelen of ronddwalen en op de groentenmarkt slenteren, den roep van de venters als levende muziek tot zich nemen en bewaren; kan hij daarin bij het koele ruischen van de hooge boomen aan de kade of achter de muren

298