Jankef's jongste

Eli herkent de rivier van vanochtend niet; hij geeft zich over aan het oogenblik. Dit is een andere wereld, een geheel nieuwe wereld, waarin zachte koele lucht, brand-looze welwillende lichtverzachting, vloeiende zwijgende vorm-omtrekken hem van alle kanten vrede toeschuiven, rondom het vaste harde hart van zijn strijd. Zijn strijd blijft onaangetast; het volle gevoel van verzet blijft. Een bodem blijft van zich op tegen-daden bezinnende verontwaardiging om de beleedigende wonden aan lichaam en trots die blijven manen; Vader houdt hij voor zich als iets dat zoo als het nu staat, onvolkomen, onduldbaar is; het moet door zijn kracht aangevallen, en veranderd worden jegens hem. Hij kan niet zinken tot de gedachte aan een slechten vader; aan een slechten vader is iets stinkends, iets van vies traan-achtig vlecsch, en daarvan is niets aan Vader dan een heel dun randje. Hij houdt van Vader, dat weet hij onder zijn tot oorlogszwijgcn besloten toorn.

Hij heeft een goeie, lekkere Vader, en hij is bezorgd om zijn wangen, zijn handen en zijn oogen, ja eigenlijk om bijna alles van hem; maar hij zal recht en verstoord en eischend tegen hem blijven staan, tot hij zal zeggen: „Eli”, zóó als hij wil dat het klinken zal, tot hij zijn pooten thuis zal houden uit vrees van een pak slaag terug. Met een zachten glis zoeven zij, tusschen een paar zware hartsteenen pijlers, onder de brug door. Het water schijnt hier iets lichter; water en hemel-vlak beide plassend grijs. En stil suizend, pralend, vuur-doorbrand turkoois licht. Hooger staketsels van schepen links; zwaarder pakhuisrompen mompelend aan den flauwen wal; als drijvend, rechts, de gekartelde oever. En een diepe geur van dik-zoet gras.

„Weerom gaan?” zacht de stem aan de riemen.

„Ja,” de roerman.

„Afwisselen?”

„Nee.”

„Nee?”

„Nee, te gevaarlijk.”

„Hebj’t koud. Jij ? — Eli?”

„Nee.”

296