Jankef's jongste

,,Hou jij jc rot-kwijllip dan ook,” blaft Mau.

Eli ziet een seconde naar binnen, onbereikbaar, uit een blik die verbranden wil. Het schreeuwt in hem om macht. En hij vindt in zijn herinnering opstijgende brokken bedding van steigerende wraakzucht die om macht smeeken, en die hem bijna bevredigen: „Kraak neer, alles. Stort in, hemelen. Lig doorwoeld, gronden van de aarde, onder mijn verschrikkelijke voeten. Ik sla, ik trap, ik zal heerschen, en wraak-wagens over de wereld rijden. Hoog-op zal ik staan; ik ben de koning, meester van alle laffe vadertjes die koningen stront willen voeren.”

Hij loopt hijgend door, en keert pas met donker terug. Als hij groot is! wacht! als hij een kerel is! dan zal hij! ontzettende wraak, en allen verschrikt laten staan. Haha! Dan moest zoo’n vadertje! Zoo sterk moest hij zijn, dat hij vanmiddag hem even had laten schrikken als hij onderste boven zou rollen, met zijn straffende stok in zijn hand, en groote domme oogen van schrik. En de heele wereld rondom zou juichen: pas op, dat is geen gewoon kind: het is een kleine reus; als zijn vader hem onrechtvaardig slaat, dan gooit hij hem over het huis heen dat hij ergens stil blijft liggen en hem nooit weer durft aanraken. Haha! Haha! De heerlijke wraak zou dat wezen. Net precies goed zou dat wezen. O, zijn heele lichaam, zijn hoofd, zijn nek en die ontvelde hand kloppen en branden en steken, en houden hem razend van woede als hij maar even aan vader denkt.

Daar komen Mau en Hartog naar buiten. Zij blijven langs hem staan.

„Zullen we hem meenemen?” zegt Mau tot Hartog, zacht.

„Hem? — Wil je met ons mee?”

Hij gaat al, zonder een woord, en zonder te weten waarheen.

„Moet het even binnen gezegd worden,” zegt Hartog, „anders is het weer mis, dan verpest jc het voor hem.” Mau loopt terug en komt weer.

„Ja, het is goed, als-ie bij ons blijft. Nee, ze zijn nou koesjt.” En tot Eli, „kom maar mee, jc mag.”

294