Jankef's jongste

En aan de dijk, o god! ja, die greep! Au, in zijn nek schrijnt het en aan zijn hand, daar is ook vel af; bloed maakt alles van vergeten onmogelijk: vader moet getrapt en geslagen worden dat-ie het weet. Allemaal vonden ze het een schandaal van vader: dejongens, en Jetje, moeder misschien ook wel. Honger! Poffert! Hij zou het nu wel eten, maar het is te kinderachtig om zoo de minste te zijn. Hij kan verrekken met zijn poffert; laat-ie het zelf in zijn bek gestopt krijgen, en dan moet het hem smaken, zooals het hèm zou smaken, zoo laf, zoo verdrietig, of het tegen alles in gaat watje wil.

Hij ligt, en opnieuw komen er zacht, tranen. Het daglicht zakt al, en hij voelt de naderende schemering om zich groeien als een naargeestige nis. Hij kan ze aan; hij heeft ze vaak al hardnekkig om zich gelaten en de kwaadaardige kracht ervan doorproefd. Nu wil hij het niet: hij zoekt monterheid en sterkte van het daglicht buiten, en van de ruimte. En hij laat zich van het bed glijden en gaat naar beneden.

Zij zitten, behalve Ezra, die zijn boterham bij den scheerbaas eet, aan brood met koffie; allen kijken om, niemand weet wat te zeggen. Vader heeft hem zonder merkbare uitdrukking aangekeken; Eli’s blik glijdt vijandig van hem af. Hanna alleen wil het zwijgen breken; zij buigt zich naar hem en zegt zacht, in haar onhandigheid: „Goed gehad, hè jongetje?”

Vader die het niet gehoord heeft:

„Hij kan behoorlijk gaan zitten en heel kalm en ordentelijk zijn boterham zitten eten; en anders verder niks geen kunsten.”

E)at is een vernieuwing van de botsing. Alles van zijn trots en zijn woede staat op. Bij hem is vader enkel schuldige, en alleen door te weinig kracht van zijn vuisten is hij nog niet in staat geweest hier rechtvaardigheid te brengen.

Hij keert zich om, grijpt de deur en slaat die, tot bewustmaking van alle anderen, met een schallenden slag achter zich toe. Zij kijken hem door het open raam na, waar hij wit langs loopt.

„Mesjogge kind,” roept Hanna.

293