Jankef's jongste

,,Ga je naar boven ?” Zij kijkt de jongens aan. „Rooien,” (kijk) zegt zij en wijst naar eigen hals en hand. Tegen zooveel mededoogen is zijn wil om onbeklaagd te blijven, niet bestand.

Terwijl hij de trap naar zijn bed moeizaam beklimt, breekt het huilen iets luider los, toch nog geknepen: zijn hoofd, boven zijn lamgeslagen lijf uit, vol rampzaligheid. „Vader is mesjogge,” hoort hij Jetje zeggen.

„Stapel,” zacht de jongens; „het Jeeled zoo te mekaai-men. Stapel.”

„Gekke jonge,” zegt Ezra; „lust liever slaag dan poffert.” „En jij hebt liever poffert als slaag hè ?” moedert Jetje. „Ikke wel!”

„Nou, je kunt best zijn portie opeten; hij eet het nou toch niet meer. Dat hoefje niet te denken.”

„O nee! (Hanna) al sloeg vader ’m nog ééns zoo hard, dan nóg niet. Wel?”

Moeder, om de deur:

„Zijn poffert blijft behoorlijk voor ’m staan; daar komt niemand an, hoor!”

„O!” lacht Ezra verlegen, „ik wil het niet hebben hoor. Ik ben dik.”

„Zoo dik zullen mijn vijanden zijn,” mompelt Moeder binnen, in een zucht; „de een mankeert het hier en de ander mankeert het daar. Zuiver op de graat is der geen een, tot de allergrootsten toe niet; hè hè,” straft zij stil bitter naar Jankef.

Als zij een uur later met een plak poffert en een paar boterhammen naar Eli komt kijken, vindt zij hem in diepen slaap. Het is laat in zomernamiddag, als hij wakker wordt. Overal pijn; ineens de volle herinnering. Een bord met eten: hij grijpt en schrokt naar zijn leege, zich opdringende maag-kuil. Lange kreunende geeuwen van ontspanning, die men beneden hoort. Pijn en honger, en verdrietigheid. Allemaal peststroppen! Bij Godard de Vries had-ie kunnen eten, als-ie niet naar Rotterdam was; bij tante Martha fijn vleesch en soep; waarom is-ie niet gebleven ? het kon niet met dien raren toestand, enhet was ook te fijn; hij durfde niet, en niet voor thuis ook.

292