Jankef's jongste

nog vernietigender neer, op zijn hoofd, in zijn hals, tegen zijn beenen.

„O,” roept Eli. „O!” en hij grijpt beangst naar zijn hoofd, naar zijn brooze schenen, overal waar het hout schijnt gebroken te hebben; en nog steeds bonzen de ontzielende slagen op zijn lichaam.

„Hou op,” zegt moeder zacht.

„Vader!” schreeuwt Hanna. En begint dan angstig ineengedoken te huilen.

„Wat? —- Wat? Hij zal godverdomme! hier! Daar! Zoo! Ik wil! Ik zal! Hier!”

Daar is de stok in twee stukken uiteengevallen; Jankef treedt hijgend terug. Nu loeit, uit het laatste blijfsel van Eli’s wil, een zacht, toch nog gewond gebrul door de kamer. Verborgen betast hij zich: zijn hoofd heeft builen; aan zijn nek en zijn hand kleeft bloed. Hanna zit te snikken; moeder zit roerloos, en bleek en oud.

„Nou, nou,” zegt Mau, die met Hartog in de deuropening terug komt, en zoekend naar Eli op den grond kijkt: „d’r spookt wat hoor. Godskristcs.”

„’k Heb nog meer stokken hoor!” roept Jankef, „begrepen? snot-apen?”

„Ja, ja,” zingt Mau, en ook Hartog kijkt met afkeurende verbazing naar vader, die hijgend en wit staat.

„En nou vooruit, d’r uit!” zegt Jankef tot het huilende propje vernietigde wil dat Eli geworden schijnt.

„Toe dan!” zegt Elanna, „sta dan op!” Zij komt en helpt hem aan zijn armen. Hij staat op, beschreid, maar het wit, rood doorschoten, de oogen diep en vlammend. Hij raapt zijn pet op, en ziet nog eenmaal naar Vader om; een blik als een afwachtend grijpgebaar, vol nog onmachtige hunkering naar gulzige vergelding. Maar Jankef gebiedt: „Vooruit! deruit!”

Eli keert zich om, opnieuw verslagen, en uit zijn geladen hoofd piept het brokkelende schreien, terwijl hij langzaam als kreupel uit de kamer strompelt.

In de gang trekt Hartog even aan zijn pet-klep om die recht te zetten; Jetje maakt het nog erger: zij staat wit tegen den muur, en drukt, terwijl hij langs gaat, den buitenkant van haar hand snel maar vol, tegen zijn wang.

291