Jankef's jongste

strak omlaag gaan van bezorgde afwachting, en daar vlak vóór zich Vader’s kop, waarin de onwil om zijn ondraaglijke teleurstelling te erkennen, zich tegenover hem stelt, vijandig, tartend.

En daar roept hij tegenin, steeds boven zijn neertrekkende tranen uit, in de eenige bevrediging die hem nu blijft: de losscheuring en beelding van zijn heeten hartstocht, in een tegen-uitdaging aan die kracht die hem prikkelt tot grooter en machtiger en overweldigender uitbarsting, terwijl Mau en Ezra onderdrukt gieren tusschen hun tanden door :

„Stront godverdomme, as je thuiskomt! Stront is het, vuile stront! Daar moest de politie bij! Ik zal het iedereen vertellen, godverdomme, datje zoo stom bent om stront van je bord te vreten. Stommelingen! Dat jullie het niet eens kunt proeven, dat het stront is!”

Over de tafel heen is de loerende blik van Jankef veranderd tot een greep van zijn hand in Eli’s strot. Hij schreeuwt even, maar als Jankef de tafel omloopt om zich verder op hem te wreken, vlucht hij niet, zooals de anderen verwachten. Hij blijft staan, wit nu ook, uitdagend nu ook, trillend van toorn. En als Jankef bij hem is, en zegt:

„En nou nog ’s?”

„Wat nog ’s,” zegt hij met bliksemende oogen.

„De póffert...” Allen kijken hierbij op: het is of vader hem voor vollen tegenstander neemt.

„Die póffert?” vraagt Eli, door Jankefs houding tot de volste uitzetting geprikkeld. „Stront, begrijp je?”

Hij slaat achterover op den grond; Jankef gooit hem omver. Snel weer op, een vreeselijke bedreiging in de oogen, en doodswit.

Jankef voelt de minachting; het vertoornt hem fel. Wat is er dat hem verwart ? en toch weer in stekende woede tegen het kind opdrijft? Jetje heeft het zacht gezegd: „Vader hetst ’m eerst,” zegt Jetje zacht, „tot-ie alles moet zeggen; en dan krijgt-ie.”

Eli’s blik is er even van doorbroken. „Bemoei je er niet mee,” zegt moeder die met de armen over de borst gekruist den afloop smartelijk zit af te wachten.

289