Jankef's jongste

smakelijkheid van tafel houdt; maar de kinderen weten het: het is ook gebrek aan lust en tijd om iets beters te maken.

Eli voelt zijn honger gewond, gestoken; hij ziet rond, van het bord met de ellendige spijs naar moeder en vader: „Poffert?” zegt hij.

En nu is hij alle beheersching kwijt. Dadelijk trillen zijn kaken en zijn mond; dadelijk staan zijn oogen vol tranen, bij het onverbiddelijk voelen van die ontzettende teleurstelling.

„Poffert,” herhaalt hij dof, met losbrekende tranen en een volle keel van verdriet. En nog een wanhoopsvraag: „Krijgen we geen stukkie vleesch? Niks?”

„Vandaag niet,” zegt Vader, „d’r is niks as poffert; goeie beste poffert, en daar moet het mee gedaan worden.” „Goeie beste Poffert!” Nu huilt hij hevig op. De beleedi-ging van zijn lust, door al die uren van krachtig leven gewekt, is te bitter: hij kan ze niet dragen. Opstand schokt in hem omhoog, lust tot verweer; haat. Hij ziet vader aan, en moeder; hun kalmte maakt hen in zijn oogen tot sluw-zwijgende schuldigen, tot stompzinnigendiegestraft moeten omdat zij zelfs de mogelijkheid ontkennen van de geschiedenis van zijn dag. En als tegenwicht tot alle vreugde en alle ontroering, breekt alle opstand in hem los, onder het nu volle smartelijke schreien:

„Vuile poffert, as je thuiskomt godverdomme. Dat lust ik niet! Nou is er niks! Niks datje lust...!”

„Vuile poffert?” zegt Vader, „vuile poffert is het niet.” „Vuile poffert!” roept hij huilend, „stront!”

„Stront is het niet,” zegt Jankef kalm. Hij is wit, Jankef; hij is uitdagend. Eli voelt het; hij stort zich er even wrokkig tegen in. Hij buigt naar Vader voorover op de tafel, waar hij naast staat:

„Niet?” roept hij naar het wit-wachtende gezicht dat hij nu in zijn hartstocht afschuwelijk dom en zwak vindt: „Niet? Stront is het godverdomme! Stront heb je op tafel gezet!”

Hij ziet de oogen in Vader’s bleeke gezicht scheef gaan van vijandige loering; hij merkt het onderdrukte lachen van de kinderen nauwelijks. Hij ziet alleen Moeders hoofd

288