Jankef's jongste

Hij, met het gezicht dankbaar naar haar op; maar toch den blik ingehouden, en rood:

„Nee-dank-je tante Martha.”

„Dan ook geen beetje lekkere kersen?”

Hij weet niets meer dan het heerlijke volhouden van de weigering in dat nu aangebeden gezicht:

„Nee-dank-je-tantc-Martha.”

Hij loopt, met den vollen zomer in zijn leege lijf, door de heete zon naar huis terug. Blij dat hij niet van dien boer verteld heeft. Blij met tante Martha. En met een brandende lust om in pittig gebraad te bijten.

Hij krijgt nu visioenen van maaltijden: hartige stukken, vruchten, gebak, volle heerlijke rijkheid van het leven. Zijn maag rommelt; zijn oogen staan begeerig vooruit; een kracht van gezondheid, zelfvertrouwen, zielsbevre-digdheid, wil zich op verdiend warm voedsel storten, en het verslinden met zijn sappigheid, om het verdere van zomerschen dag en leven onder de oogen te zien.

En onderwijl gaat hij voort met aan tante Martha te denken, en haar heerlijke huis, met de geurende bloemen, en de kersen, en het vleesch, en die lieve houding, ook tot hem, met dien kneep in de wang. Zooals ze ook tot vader zei dat ze heette: „Ik heet Martha Bloemendal” zong ze. Dat is ook maar niet even prachtig! om zoo te heeten, of om een vrouw te hebben die zoo heet: Bloemendal, Bloe, met die oè: „Bloe-oemendal”.

Dat er geen geur is in huis, weet hij nog niet in de gang; maar hij merkt het al als hij in de kamer komt, dat er iets mis is: men zit maar half aan tafel. Erger dan zoo kan het wel haast niet vandaag: het is de beruchte poffert, op koud brood na de triestigstc van alle tegenvallers in de maaltijden, die men hem af en toe huldigend voorzet. Als toespijs is het nog armoedig, poffert, en dat is dan nu alles: een baksel van louter meel en water in een liefde-loos-bereidc zwart-verbrande losse korst; en daarbij wordt azijn gediend met suiker. De meelpoffert met de verbrande korst is het gerecht; en de azijn met een beetje suiker is de saus. Eli kan een paar plakken krijgen met een laag saus; het is niet alleen groote armoede die elke

287