Jankef's jongste

„Ja, je krijgt het zoo. Ik kan niet alles tegelijk; wie is daar dan binnen?”

Oome Simon komt met de armen tegen de deurposten leunen.

„O, Eli. Kom je naar je leerling kijken?”

„Jazeker,” zegt tante Martha, „als Herman zoo ver is dat-ie naar school kan gaan, dan ben jij toch zeker al bijna Joodsche meester hier? Dan komt ie bij jou leeren. Is het niet zoo?”

„Je moet toch Rebbe worden ?” zegt oome Simon. „Waarachtig” (hij loopt terug om in de straat te spuwen en veegt zijn mond af) „zal ik sterven, zijn vader heeft me voor ernst verteld dat-ie voor Rebbe gaat studeeren. Later! Dan ga je naar het Seminarium toe in Amsterdam, en dan kom je terug, klaar en wel en uitgeleerd, en onze Herman die komt bij jou op school.”

Eli lacht. „Dat zal nog wel een poosje duren,” zegt hij wijs en verlegen; „ik weet er niks van afhoor.”

Tante Martha knikt met gesloten mond. „Da’s de echte geiwe (trots)” zegt zij, „toe maar kind. Gelijk heb je.” Hij ziet zwijgend naar haar op, in de diepere streeling van haar woorden. Zij staat nu tot haar man te spreken, om het vleesch dringend, en Eli ontdekt een heerlijke houding in haar, als zij een beetje innig vleit. Zij heeft iets zoo diep-vrouwelijks, iets zakelijks, behendigs en toch kinderlijks, dat zij opnieuw den rijken zomer doet voelen. En hij denkt aan onlangs, toen hij met vader hier was, en zij schertsten:

„Hij is altijd vroolijk,” zei tante Martha van vader. „Vroolijk,” had vader gezegd, „ja, maar daarom kan men toch wel ernstig wezen ? Men kan ernstig wezen, en men kan ook ernstig vroolijk wezen. Hè, is dat dan anders?”

„Nee Jankef,” zei zij, „ik begrijp het wel.”

En Eli had gezien, hoe zij vader van terzij aankeek en nadacht. Het was of zij zich boog, met haar heele wezen, van haar huis weg, om heel het bedrijf van huishouding en slagerij en het leven van geldkansen heen, naar de instemming.

„Nou, als j’t dan begrijpt, dan is het heclemaal finaal in

285