Jankef's jongste

De koek komt; wat smaakt dat alles heerlijk in het andere huis. Het is zomer; als het zomer is, kan alles zoo dubbel heerlijk zijn bij de anderen. Buiten in de straat is het zomer, en hier ook; koel, maar zomersch. Hij weet niet hoe; er is een volheid, een bijna zatte volheid van leven, iets rijps, iets schoons, iets dat thuis altijd dadelijk in heete vermoeienis neerslaat, maar hier in krachtige evenwichtige rust gedragen blijft.

Wat is het? Hij weet het niet; hijzelf is nu ook vol ingedronken zon, een beetje ontsteld nog van den schrik, maar toch een beetje rijk van de winst van zijn uitgang.

En hier, in die koele kamer, wat is het hier dat die volle gelukkige zomer maakt? Is het de vrouw? tante Martha? Haar moederlijke vriendelijkheid is dichtbij; hij is blij dat zij hem zoo ontvangt. Zij heeft geen mooi figuur, niets prachtigs aan haar bewegingen; maar haar gezicht is blank en flink; haar haar is blond en royaal, en bij haar grijze oogen kan het zoo schalks trekken, vriendelijk en toch bij de hand.

Tegen het raam staan bloemen, frissche bloemen zonder asch, in water, zooals bij hen alleen maar op Vrijdagmiddag, zoo versch en geurend, en het ruikt hier naar lekker eten. En in een schemerigen hoek, op een kastje, bloeit, op het donkere roode fond, het vochtige, doorlichte purper op: van een schaal kersen...

„Waar ben je dan geweest, Eli? Kom je van huis?”

,,Ik heb toch vacantie? Ik ben ginder geweest, voorbij het plantsoen, aan de dijk.”

„Heb je daar gespeeld?”

Zij spreekt een beetje sleepend, naar den geest van het platteland waar zij vandaan komt; maar zij heeft een goede, volle stem. Eli vindt het heerlijk, dat zangerige. „Nee, ik heb er gelegen.”

„Gelegen? Zóó maar gelegen?” Zij kijkt nu naar hem om. Zal hij het vertellen ? Nee, met haar alleen niet. „Ben jij daar, Simon?”

„Ja.”

„Krijg ik een stukkie vleesch van je dat gauw gaar is? Maar ik moet het dadelijk hebben, hoor.”

284