Jankef's jongste

POFFERT MET AZIJN

Hijgend en ontzet van langzaam zich leggenden angst rent hij den molen langs, terug, naar het haventje en de voorstadsche straat.

Eerst was het een verwijderd geschuifel in het gras dat hem, al licht verontrust, terzij deed zien. Toen was het het blauwe lijf van den boer, met den greep naast zich, en zijn roodverhitte kop met de verbolgen kleine oogen, en het flard stroohoed. En dadelijk daarop de roepende stem die alle hoop op de landelijke goedmoedigheid verscheurt:

,,Je maag daar niet in het graas! Ik wil da’ graas niet vernield he’m!”

„Ik mag hier toch wel liggen?”

„Nee, da maag je niet!”

„Maar ik verniel het niet! Ik lig d’r maar gewoon effen.” „Je mot ’r aafgaan!” de verre stem die al naderen gaat. „Vooruit! d’r aaf!”

„Mag ik niet effen liggen?”

„Aaj nou niet daalijk opdondert jood, zaa’k je verdom-mie de greep in je pens jagen, versta je daat nou?”

Eli, zich oprichtend, roept, enkel om de uiterste vijandschap en vooral ook de vernedering nog te verzachten: „Je zal toch zeker wel wijzer wezen ? ik doe toch niks aan dat gras? Je bent toch zeker niet stapelgek?”

De schrik maakt hem ademloos; dat heeft hij onmogelijk kunnen verwachten: De boer, woedend, als dol om de miskenning van zijn macht, rent met de vreesclijke ijzeren greep vooruit op hem af. Het flitst als in een blocd-stolling door Eli heen: Gevaar! Springen, den dijk opspringen, wegrennen. Alles klopt en slaat van binnen; de huizen moeten bereikt: de bescherming. Bij den molen pas durft hij omkijken, en daar ziet hij, dat de boer, aan dezen berm van den dijk, hem met kleine woedende oogen staat na te kijken...

Hè! Gered... Zeker nieuw; hij wist niet dat het gras ooit verpacht werd; hij dacht dat hij daar mocht liggen; vreesclijke ijzeren punten van de greep. Hè! Hij rilt over zijn heele huid, en moet slikken, en zich hijgend herstcl-

281