Jankef's jongste

over, altijd als je ’r aan terugdenkt, en je kunt er nog wel een beetje naar terugverlangen: groen gras, die aardige gammele plankenhekjes, het pleehuisje daarnaast, netjes groen geschilderd, en een schoon loopje van de keukendeur afdaarheen, van gele klinkers op hun smalsten kant. Hij ziet nog Godard’s groengele, geknepen gezicht voor zich, schuldig lachend, en als altijd zoo ingespannen of alles moeite kost: de onderlip zenuwachtig door de bovenste tandenrij overbeten; dat ouwelijke, zwart-ge-brauwde, zwaar-gewimperde en dicht-stuggcpruikte lange kopje, terwijl zij, Godard met Carel Schaap samen, probeeren hen gekke, vieze dingen te laten doen. Later kwam de moeder en gingen ze fijn binnen zitten spelen en fijne platen kijken van prentenboeken; want Godard is een verwend jongetje en het is immers nog een beetje deftig bij hun; Vader zegt: zij heeft een beetje geld meegebracht.

Carel ging weg en hij alleen mocht blijven eten; hij wist eigenlijk niet waarom hij alleen; hij was er wel een beetje trotsch mee. De smalle ingang van het slagcrshuis is naast den mooien kruidenierswinkel methetonbcgrijpclijkeCo-m è s t i b 1 e s in grootc zwartglanzende letters op het hart-steen onder het laag-beginnende raam; de Vries staat juist met een smal bakje op zijn schouder klaar om een boodschap weg te brengen. Hij zegt, in zijn baardje, binnensmonds grommend, maar altijd uit deftigheid vriendelijk en elke letter van zijn woorden uitsprekend: „Moetje Go hcbb’n? Go is er niet. Go is naar Rotterdam. Naar zijn oome. Ja. Hij blijft een heele week. Ja,” smakt hij.

Kinderachtig klinkt dat ineens, die klemtoon op die enkele woorden. Maar vriendelijk-klein, die lust om netjes te blijven, ook tegenover Eli, al kijkt hij je er niet bij aan. Hasjiewijne; geen kans op een beetje lekker binnen.

De straat uit, komt hij op de brug over het binnenwater, dat langs zijn straatje loopt; langs den bakker, waar in prachtige glazen potten en vazen de kleurige lekkernijen pralen, en met hun kracht voor de zinnen van oogen en vleesch uit de bepersende en doel-opdrijvende smalte van het ouderwetsche uitbouwraam schijnen te breken. Aan

275