Jankef's jongste

rondgewcnteld. Er is warmte, die zelfs in den zomer, zich aangenaam door de kille bijna duistere ruimte van het diepe pakhuis verdeelt; er is gesuis van de ernstige werkzaamheid der dienende techniek, en er schijnt een kracht te zijn die eerbiedwekkend is, want de zachte doppen stuwen rond en fladderen neer tot hoopen.

En vooral: er is een pittige, zachte geur van zuivere droge koffie, als van klinkklare zon en diep geschroeid heerlijk kruid; een geur die op den knaap aankomt en op hem inwaait tot een gewaarwording van opwekkende behaaglijkheid.

Daarboven, op den blauwen kiel met dendraaiendenarm, staat het roode hoofd van den man onder zijn schuin kwakje pet; het hoofd met den overgegeven blik, van den machtige die doet. Eli ziet nog slechts het naakte moment; niets van den bouw van dit menschenleven daar rondom, niets van de positieve of negatieve smart achter dezen blik. Hij ziet slechts den blik, met de bezigheid één, en de bezigheid is het machtige van het daden-leven der volwassenen: het voorzien van de wereld met heerlijke genietbaarheden voor de levensbestendiging. De blik is maar een heel kort oogenblik naar hem opgeheven, en zonder de geringste verandering tengevolge van Eli’s aanwezigheid, schuift de blik weer omlaag.

Maar het gesuis duurt voort, onder het opwolken van de dienende warmte; de doppen spatten en dwarrelen door; de geur golft op hem aan, en vult heel zijn lichamelijke aandacht met zachten wellust. Hij staat en geniet, zooals hij, vele malen, schuchter naderbij gekomen is, wanneer hij langs kwam en de man met de koffieboonen bezig was.

In zichzelf maakt hij een stille verbondenheid met den man: zijn dankbaarheid omdat hij geduld wordt. Het komt niet in hem op, hier vriendelijkheid te verwachten; maar waarom laat Piet hem staan? Is er dan toch nog een liefde in de volwassenen die den lust van het kind zijn recht laat ?Hij staat hier nu voor den zooveelsten keer, en er wordt geen woord tusschen hen gesproken; hij staat in de straat, buiten het gebied van het pakhuis; maar hij is dankbaar en tot belooning bereid jegens de menschen

273