Jankef's jongste

en slapen en ’s morgens dadelijk er wezen.” Hij glimlacht er verlegen bij. Maar het is gezegd.

„Gek kind,” moeder wijst op haar voorhoofd. En hij staat, een beetje opgewonden, toe te zien. Als moeder iets voor den dag haalt dat op een bloesje van Hanna gegarneerd moet, zegt Marie iets van het aardige doosje dat uit de handel komt, van een Mevrouw. En Eli:

„Ja, een aardig kistje hè? Marie? Daar kan netje kleine broertje in, ’t is precies zoo groot.”

Hij schrikt. En er komt een akelig zwijgen. Moeder haalt de schouders op. En Hanna, wijs:

„Luister maar niet hoor Marie, je hoort wel, hij is gek.” Hij weet geen raad; hij heeft het woordje niet als zoo iets afschuwelijks bedoeld; het was een te haastig grapje, hij wist niet hoe haar toch te naderen. Om niet dadelijk de smadelijke vlucht te nemen, zegt hij nog meer onzin: „Ga je met je vrijer uit vanavond ? Ja, hè? Fijn wandelen hè? Op de stille weggetjes hè?”

Dat zou toch moeten inslaan, nietwaar? Net iets voor zoo’n meisje, van een vrijer te praten. Doen de groote jongens ook, en alle menschen.

Maar Marie geeft geen antw'oord, en Hanna, met een beet op haar scheeve lip, zwaait hem opeens een klap, als van een vliegenpatser bij den slager, tegen zijn oor, dat het gloeit:

„Gek kind! Je zal je mond houen hóór!” Eer hij een tegenaanval kan doen, grijpt moeder hem bij den arm en gooit hem de gang in. Loopt hem daar nog na, tot hij op straat is; hij krijgt opeens voor alle duidelijkheid nog een tik tegen zijn kop, en de deur slaat achter hem dicht. Floep! het is alles in een oogenblik gebeurd. Daar staat hij, gloeierig, beschaamd, vernederd, en misverstaan, uit het duistere broeierige huis geslingerd, en in het zonnige woonstraatje.

Brr. Een bitterheidje, in zijn lijf. Nee, dat is niet erg gelukkig geweest. Het wrangste is de nasmaak van zijn eigen ellendige w'oorden tot Marie, moeilijk te vergeten, nooit te vergeten. Enkele dingen doe je zoo, die altijd blijven hinderen en pijn doen. Niet meer goed te maken. Nooit meer. Hoe kan het toch dat ze gebeuren. Vacantie.

264