Jankef's jongste

uit elkaar; en het is hier donker; en hij wordt een beetje gek.

Hij draait om haar heen, hoewel moeder hem al gezegd heeft: „Ga nou maar op straat, jij; je ligt me niet de heele dag hier thuis, hoor! begint dat soms? met die vacantie? die vacantie zal me gestolen worden,” en tot Marie: „Ik zeg altijd, ze moesten ze nog maar liever het heele jaar in de school vasthouen, want als ze vrij zijn, voor de moeders is het een ongeluk.”

„Geef me dan ook een paar centen,” zegt Eli, „dan kan ik wat doen.”

„Ingerukt, ik geef geen centen hoor! er wordt genoeg gesnoept en geld versmeten; als je hun zin wilt doen, dan kun je wel de heele dag met guldens klaar staan; daar is niet aan te beginnen.”

Marie wil haar beursje nemen, maar moeder grijpt haar arm vast: „Nee Marie, hij mag geen geld hebben. Hij moet maar zonder geld zijn plezier zoeken. Er is ruimte genoeg!”

En wat de kinderen dag aan dag als opjagende troost krijgen: „Toen wij kinderen waren, hebben we ook niet maar als we zin hadden, onze moeders en vaders klaar zien staan om ons met centen vol te stoppen. Een pak slaag konden we krijgen, ja. Onzin. Hij kan wel spelen zonder geld. Dat is toch zoo weer op, en dan staan ze weer precies zoo vervelend vóór je.”

Weg kans. Niets van de wereld. En het was toch zoo mooi: van het vreemde meisje, dat zoo niets meer op het arme sigarenmakcrs-buurdochtcrtje leek, maar opeens een gevende, troostende dame werd. Ze zit er nog, en hij weet niet wat hij er dan moet uithalen. En dus draait hij om haar heen, en slaat er voor zichzelf vuurspatjes en lichtvonkjes uit.

„Kom je morgen, Marie?”

„Ja, morgen. Is het goed?”

„Ik wou dat je nou bleef.”

„Ineen door tot morgen?”

„O ja! Dan wasje hier bij ons in huis. De naaister,” zegt hij, en hij voelt er weer iets verkeerds in:

„Maar hcelemaal bij ons thuis zie, altijd eten en drinken

263