Jankef's jongste

,Ja, dat het lekker is, dat zie ik wel,” zegtjankef, terwijl hij de kar weer voortduwt, „d’r wordt tenminste in gebeten, alsof iemand potverdomme in roggebrood bijt als-ie in geen drie dagen wat binnen heeft gekregen,” en als Eli grinnikend lacht:

„’n Soortement van een roofdierenportie.”

Lachen, lachen. Grinnikend lachen.

„Je kunt d’r wel in gaan zitten. Spring d’r maar in.”

Eli weigert, zwijgend. En vader is iets verder weg, om dit aanbod; hij is even vreemder, iets van de oomes, en een beetje achter de kar weggezakt is hij, en door de kar en het werk beheerscht, een beetje stumperig opeens. En vanuit die zwakheid, heeft hij nu die zwakke, onwetende blik; iets van Mau en Hartog, die soms ook plotseling niet begrijpen.

Opeens zegtjankef nog: „Maar als je groot bent, als je een volwassen mensch bent, zal ik maar zeggen, en je hebt geen honger, en je rookt dan een sigaar, dan geef je daar niet om, om sjokela en die dingen. Dan heb je d’r geen behoefte an. Begrijp je wel?”

Eli loopt terzijde van de leege kar; zijn eene hand duwt vriendelijk mee. Hij ziet Vader, die zich zoo raak hersteld heeft met die laatste vriendelijkheden, niet aan; wat is er in de lucht dat zingend doorklinkt uit die woorden ? dat prangt in de keel, het voorhoofd schijnt te spannen ? Achter hem loopt vader, bij den leegen, lichten wagen, en alles is warm, en goed, en sterk, rondom in het stukje van de wereld waarop zij loopen, en die met haar verdrietelijkheid en haar beleediging alle vreugde zoo donker en spannend doet zijn.

Als hij met Mau en Hartog of met een van beiden mee mag afleveren: van den aanvang af is er tusschen de grooten, of zelfs tusschen hen tweeën als hij met een van beiden gaat, een verstandhouding van verboden opzet en daad. Want er gaan maar weinig keeren voorbij, dat de jongens zich van de opbrengst geen zakgeld toeknoeien. Eli ontkomt niet aan de prikkeling van hun rauwe luidruchtigheid; het is of hij met enkele grootere jongens, op straat, of vooral bij het kerkplein in den wind, aan het

«44