Jankef's jongste

me niks, die stuiver ? —- hier, pak an, ’n reep sjokela, daar in die winkel, zoo’n scheef goje-tje, zoo’n kleintje. Ik wacht hier...”

Eli moet nu wel gaan, en onder het wegloopen heeft hij het beeld van Vader voor zich, zooals hij hem achterliet, bij de kar: tenger en toch krachtig de gestalte, prettig, warm het hoofd met het gezicht, dc zachte bruine oogen, de vriendelijke breede, goed gesloten mond.

Hij houdt niet altijd even veel, maar altijd een beetje innig, van Vader; er is iets stevigs, rijps en toch jongs aan hem, cn iets dat Eli bezorgd om hem doet zijn. Want zooveel in zijn leven, alles wat er werk in is, is te grof, is beleedigend voor die gestalte, die oogen en die stem en handen.

Het is ook een goed, warm, woord: Vader: de neus-klank van de a doet er geurig aan, dat is de vertrouwdheid, de verbondenheid, de uitzonderlijke eigenheid van dit bezit. Alles weet hij van vader, cn soms is het of vader veel weet van hem, maar niet alles. Van dc jongens en meisjes thuis weetje ook alles; alles wat in hun hoofden is, weet hij, al zijn er dingen bij, waar hij bang voor is: duistere gedachten: hij kent ze toch, en zij schijnen zich gereed te maken ook in hem te komen, al weet hij nog niet hoe hij ze grijpen zal, en al gelooft hij niet dat zij dezelfde plaats bij hem zullen krijgen als bij Mau, en Hartog, en Marcus en Jaap en Levie die in Amsterdam zijn, bakkers en slagers, en Jozef die nou meester is in een dorp een paar uur fietsen hier vandaan. En als de oomes, vader’s broers, en hun kinderen, dc neven, bijna precies als Hartog en Mau, maar valscher omdat zij voor hun thuis moeten zorgen voor geld. Vader zit nu op de kar-boom, zijn gezicht met een zakdoek af te vegen als Eli met een sjokela-reep terugkomt. Hij heeft het al in zijn gedachten eer hij het doet: de reep breken en met zachte stem vol begaan-heid, en toch zeker dat het geweigerd zal worden, vragen. „Wil je ook een stuk?”

Vader kijkt omlaag naar het stuk dat hem wordt voorgehouden.

„Wat? Ikke? nee, wel bedankt!”

„’t Is lekker!”

243