Jankef's jongste

te bijten. Maar Eli gilt nu luid door; elke twee tellen met zijn vleesch vlak bij die tanden, en die kleine, woedende, wit-trillende oogen.

De erbarming komt. Het is Jole. „Kom maar,” zegt hij, „van wie ben je, van Jankef? — kom maar.” Hij tilt hem aan zijn hand en slaat de stof van zijn kleeren: hij geeft hem zijn pet, en loopt met hem naar Eli’s huis.

„De pest zullen ze krijgen,” zegt de reus, „hè? ik zeg, de pest zullen ze krijgen, al het gajes bij elkaar; als ze ’n jiddekind het mies kunnen maken, dan laten ze ’t niet.” „Hè-je ruzie met ’m gehad ?”

„Geen woord!” zegt Eli met trillenden mond.

„Zóó maar?”

Trillende knik. „Hij komt altijd met die hond naar me toe.”

„De kouwe koors met z’n allen op hun beste Jontef. Kom maar gauw naar huis.”

Zij zijn er in twee minuten. Daar komt het ontroerende: „Zal ’k sterven,” zegt Jole, „mien Kalle staat op de stoep; die zegt tegen me: Jole, zegt ze, ga ’s kijken, daar staat ’n jiddekind, die weet zich geen raad, zoo plaagt ’m een jongen met een hond, die staat-ie tegen ’m op te hitsen; ga ’s kijken, zegt ze, waarachtig as God.

De soten en de gezijre zullen ze met elkaar krijgen op hun beste dag, met mekaar. Heeft ’m niks gedaan; staat z’n vuile witte hond tegen ’m op te hitsen, en as-ie, met z’n riempie het behijme van zich af wil slaan, geeft ’t sjalf ’m nog een trap dat-ie op de grond ligt en hitst de hond zoo op hem an, waar-ie op de grond ligt.”

„En heb je dat rot-sjalf een halve doodtrap gegeven?” „’k Had ’t graag gedaan, jonge, maar ik denk, laa ’k goochem wezen, want zij mogen alles doen, en als wij ze met een vinger aanraken, krijgen we de heele straat achter ons an.”

„Godsgelijk heb je,” zegt moeder, „Jole, je bent verstandig, gezegend zal je wezen hoor! Men zal zijn handen niet aan ze branden.”

Eli zit op een stoel. Ineengezonken. „Mijn kalle zegt:...” Zij heeft hem gestuurd. Hij is vernederd omdat Jole...

238