Jankef's jongste

„Daar zal ie van opknappen.”

„Of ie d’r van op zal knappen ? ’t is d’r eentje die precies net op de goeie preciese manier met een zoet lijntje ’n mensch van ’m zal maken, let op wat ik je zeg.”

„En hij zal haar ook opknappen,” zegt nu Hartog met een knip naar Mau, „let op wat ik je zeg.”

De groote jongens schieten in een lach, en Jankef: „Nou ja, wat zijn dat nou voor gijntjes; flauwe smerige kinderachtige praatjes van een kwajonge. Kun je dan nooit ook ’s wat anhooren zonder flauwiteiten?”

„’n Knappe jonge. Altijd geweest, Jole,” zegt Hanna, en Lea schiet met haar linkerhand uit naar haar wang, die rood wordt van de klap: „A! gekke snotneus, jij! praat ook al mee.”

Hanna bijt op haar scheeve lip en stompt terug, en Jankef springt op om het gevecht te stillen. Hij duwt Lea op zij, en zegt:

„Jij moet ook zoo gauw nietje handjes gebruiken jij ? je bent er wel wat gauw bij naar mijn zin begrijp je?” En bij dien geringen steun begint Hanna het uit te brullen van zelfstreelende miskendheid; de jongens heffen een negerachtig rumoer aan.

En Eli sluipt naar buiten.

Hij loopt driemaal door de breede buitenstraat die aan haar eindpunt, bij een bocht van het water, de inloop van het stadje is; een breede, met groote ronde keien geplaveide straat, breede stoepen aan weerskanten, waarop, bij bankjes, af en toe een kastanjeboom. Er wonen verscheiden jodenfamilies; links woont tante Martha met oom Simon, rechts is het huis van Jole. Er is een bank onder zoo’n groote kastanje, en Eli heeft daaraan gedacht toen hij vernam van Abraham die de Engel op bezoek kreeg aan den rand van het bosch Mamré, en ook bij een reproductie van de Stier van Potter heeft hij het beeld aan dit huis verbonden; sinds hij daar eenmaal zijn oud-oom, Jole’s vader, in de breede straat vol zon, bij een beest onder den schaduwrijken boom zag staan. Dwaas van spanning, scheef, onevenwichtig van stap en houding, loopt hij driemaal door de straat langs Jole’s huis. Als nu daar, bij die bank, onder de kastanje ? Als hij

234