Jankef's jongste

anders zeggen, maar dat iemand zóó de Brooche, de zegen van God op zich krijgt van bovenaf gesmeten, en ’n ander lichaam en ’n andere geest en leven krijgt, dat geen mensch ’m meer terug kan kennen! Zoo is het —ja, met de eigenste Jole.”

Zij grinniken. En Eli voelt de ontroering trillen in zijn dijen. Zwijgend leeft hij tusschen hen in, het diepe centrum waarin alle aandoening tot kiemende bewustwording neerglijdt. Want is het niet of hij plotseling even de oogen opslaat, naar boven hun hoofden, alsof, door de kamer, iets van een wiekslag suist, één tel, als van een grooten vogel, één tel, een geruisch en een trilling nalaat daar, waarin zij allen stil gebogen staan, van zooveel bewogen verheugenis om de levensverrijking van anderen? „Zat ie zoo te praten met je?”

„Te praten ? Ja, vanzelf hij moet nog lééren praten, maar hij is begonnen! Hij praat! Dat is toch zeker een gods-mirakel! Hij praat! Meer dan drie-kwartier heb ik bij ze gezeten, en hij praat!”

„En de kalle?”

„De kalle ? nou de kalle die zegt vanzelf niet zoo mirakels veel. Maar een vriendelijke mond! en wat zal ik je zeggen, een Eva, een „Gawwo ym kol goj”, een moeder van al wat lééft, een stuk meid, ja, alsof het door Kodesch Boreche z’n menschenmaker zoo gloeiend voor Jole gesneden is!”

Zij grinniken weer: „Vader.” En Lea: „Hij is ook ’n knappe jonge, de bok.”

„Of ie een knappe jonge is? ’t is al z’n leven een bok geweest, maar knap? d’r loopt in heel Holland zoo’n kerel toch zeker niet rond, zoo’n pracht van een reus? Nou maar hij heeft z’n vrouw gevonden, dat kan ik je verzekeren, dat ze kunnen met z’n tweeën op een schilderij, en dan is het niet mis!”

„Is ze ook zoo groot?”

„Groot? Jazeker! Ik zegje toch een groote knappe beeld van een meid, ja een beetje boerin wel te verstaan, uut de achterhoek? maar is hij dan anders? Geknipt! dat je bij jezelf denkt: hoe is het mogelijk, hoe vindt zoo’n bok z’n vrouivelijk evenbeeld zoo.”

233