Jankef's jongste

gerust goeiendag zeggen en gerust een hand geven, want je bent aan ’t goeie kantoor!”

„Vader! echt vader...” wordt er gejuicht.

„Ja, wat meen je dan dat ’t anders is? — Een buitengewoon aardig stuk vreten van een exemplaar van ’n men-schelijk mensch! — hoe is ’t godsmogelijk,” roept hij uit, „met een kleur op ’t vel, ja, als klinkklare róóm!” Hij knikt hen allen toe; zijn stem maakt zich los van den roep; glijdt in de zachte rustigheid van het betoog der conclusie:

„Zóóveel kan men van een mensch zeggen. Daar komt Jole de bok mee an, en roept mien naar binnen: ziezoo meisje, Griet, of Roos, ik weet waarachtig niet meer hoe de vóórnaam is: hier hè-je mien neef Jankef, die mag je wel eens extra goeiendag zeggen, want dat is nog een stukkie extra neef van me, da’s niet zoo’n heel gewone alledaagsche!”

„Zegt-ie dat?” — roepen verrukte vragen.

„Ja, waarachtig! ook geen woord anders! Heelemaal omgeslagen als ’n blad aan ’n boom, ja, zooals de dichters dat zeggen, laat ’k maar zeggen als het lente wordt.” „Hu-hu,” grinniken jongensstemmen in de kelen, „Vader...”

Eli zwijgt. Hij ziet toe. Hij drinkt, stil, met volle teugen, dien onnoemelijken verkwikkenden en verrukkend zuiveren wijn, die daar wordt rondgeschonken. De groote jongens staan onbeweeglijk, de hoofden licht naar voren, den verhaler toe, het opgeroepen beeld van liefdes-geluk toe; gekeerd als naar iets van hoogeren welstand en grooteren levensdurf, gekeerd naar volheid, geluk, biddend begeerd. En onbereikbaar.

„En wat toen, Vader?” vraagt Lea.

„En wat toen ? Toen kwam tante Hanna met haar prachtige likeurstel op de proppen.”

„Jaa — heeft ze ’t eindelijk gedaan?”

„Ja, vanzelf omdat de Gosen (bruidegom) ’t bestelde: toe nou moeder! geef Jankef’n fijn likeurtien! —Ja! en toen heb ik moeten zitten en praten en drinken, affijn: Jole de bok is Jole de bok niet meer: het was net laten we maar zeggen, alsof je in de Toure leest, ik kan ’t niet

232