Jankef's jongste

rigcn recitatief-deun van uiteenzetting, met een vriende-lijken klem van voordracht, antwoordt hij:

„Slaven waren wij bij Pharao in Egypte: maar de Eeuwige onze God voerde ons uit van daar, met sterke hand en uitgestrekten arm.

Had God ons niet uit Egypte gevoerd, dan waren wij, onze kinderen en kleinkinderen, nóg dienstbaar geweest bij Pharao in Egypte.

En al waren wij allen wijzen! allen vernuftigen! allen kenners van de wet! — dan was het ons tóch geboden, te verhalen van den uittocht uit Egypte.

En hij, die het méést van den uittocht uit Egypte verhaalt, — hij is p r ij z e n s w a a r d i g!”

Zij zien allen vóór zich. Eli weet het: de ontroering staat dicht, staat gesloten tusschen hen. Een korte, nerveuze lach, schiet zacht uit zijn keel. Hij verbergt zijn gezicht tusschen zijn handen.

Tegen halftien pas zijn zij, tusschen den Seider in, gaan eten. Hoe heerlijk is dat al niet, dat breken van de wet der gezette dag-regeling: om halftien, als hij anders alleen boven in nachtangst ligt te trillen, nu hier met allen aan de dampende eettafel te zitten. Vader heeft dat weer met plechtigheid uit de cursiefgedrukte aanwijzing van de Hagada aangekondigd:

„Men dekt de spijzen op, en eet naar welgevallen.”

En na het eten, daar het geen Sabbath is, ziet hij met tevredenheid Vader een sigaar, en de jongens cigaretten opsteken, ook Ezra naar wien daarom geschertst en geknepen wordt: Eli lacht bewonderend en meevierend. Alles is goed geweest. Er is veel gezongen, en ook veel gelachen, en tegen twaalven eindigen zij met koffie: de Paaschkoekjes komen pas den volgenden middag; hoezeer zij, en ook de groote jongens erom smeeken, moeder is daarin onverbiddelijk: zij kan geen oogenblik boven haar armoede uitstijgen; zij mist hun stoutmoedigheid van leven; zij hangt de machtige wet aan, die „liever tienmaal bijna niets dan eenmaal iets” wil. „We hebben nog een heele week vóór ons,” zegt zij, „er kan nog genoeg genascht worden.”

228