Jankef's jongste

ziel. De ziel wil zich storten met een ontzaglijken sprong, in den grooten kring der begrijpende nevenzielen, vriendenzielen. Zij wil zich weggeven; zij wil haar uitzonderlijkheid prijsgeven; zij wil den valschen glans van haar smart afstaan, voor het bezit van de erkenning en de bemindheid. Zij wil maar één ding, één kreet, één gebaar: zij wil de liefde. Zij wil het beste van allen tegen zich drukken, en door het beste van allen ontvangen worden. En dit stelt zich lichamelijk en geestelijk: in de bereiding van de voor het levensdoel heerlijke en heilige stof, die de rechtvaardige vragen van het bloed vriendelijk bevredigt; en in de verovering van het begrip en het medestrijden in het edele gevecht van den geest, om de kennis, om de kennis van al wat is en komen kan, om de vaste vertrouwdheid met alles, vanaf het kleine tot het groote, een bouw machtig van vertrouwdheid, van het kleine naar het groote langzaam stijgend en breidend, in een onverbrekelijke metseling. Het stelt zich in den werke-lijken kus van den mond van de liefelijke, scherpzinnige Rebecca aan de bron, in het warme, open land, in de intieme vallei vol warmte en zachtheid, waar het schijnt dat het leven gevierd kan worden zonder al te wreede schennis; in haar kus op het brandende hoofd en in den bezielenden blik van haar oogen, en het begrip van haar vriendinnen en vrienden. De ziel vraagt, in dezen drang van de kinderjeugd, om de stilling van de pijn der nog jachtende eerzucht. Zij wil de liefde en de vriendschap der landelijk-liefelijke Rebecca; zij bidt om de onderscheidende omhelzing van de hartstochtelijke Mirjam, die zegeliederen zingt het trossende volk voorop; zij duikt terug in de delving van haar diepste kracht, om den nemenden aanval te doen op het hart van de verrukkelijke vrouw uit het Hooglied. Maar zij vraagt ook de vriendschap en den zuiveren samen-arbeid; de te werkstelling van haar scherpste krachten. Een sterke te zijn onder sterken. Het leven der bevriende gemeenschap den grondslag mee te bouwen die elke stijging kan dragen; haar jongste verlangens te grijpen en tot vasten bloei te drijven. Nieuwe orden te stellen, waarin de altijd volgende reikingen naar weer beheerschter bestaan, zich

224