Jankef's jongste

„En jij zal me enkel een plezier doen,” vraagt Mau, „met zoo scheel te worden, datje niks anders kan zien als de beide uiterste muren hier van de kamer, en niks der tusschen in; zoo, zoo zullen je oogen staan,” wijst hij, „zoo ongeveer bij elke slaap een oog, en ze zullen allebei alleen maar de andere kant uit kunnen kijken, dat zal ook een gijn van een gezicht zijn.”

„Tegen die tijd jonge,” waarschuwt Hartog, „dan ga jij de kermis op; dan verdien jij op een merakelsche manier je kost, want dan hebben vijftig millioen van die scherpe wandluizenbekkies je heele levensgeschiedenis van voren en van achteren met rooie inkt op je blootc verdommenis geschreven; och man, wat zullen ze komen kijken, en jij ligt als maar te krabben...”

„Hè vuilak!” zegt de ander nu, gehinderd door de vree-selijke voorstelling, en Jankef vindt, dat het nu wel mooi geweest is.

„Kinnem, bekend merk!” roept Ezra, en terwijl de lach om de benoeming van de zooveel vertrouwdere verschijning van de gewone huis- of hoofdluis lekker zacht brandend en effenend als een asfalt-wals door de stemming rolt, weet hij handig de verdere afleiding van twistgevaar te brengen door te roepen:

„Vandaag zag ik er nog eentje loopen! bij Marcussie.” „Wat?” lachen zij, gretig, want toch opgelucht van de kleine twistdreiging.

„Waarachtig. Bij Marcussie; netjes, over zijn schouder, een reuzen-kinnem, als een olifant.” En als hij succes heeft: „Zal ik sterven; of-ie ’m had opgevoed en gedresseerd, zoo liep-ie over zijn jassie heen; hij was kompleet thuis man.”

Weer de lekkere lach, een beetje schor, warm.

„Nou, die man heeft nebbiesj geen vrouw (moeder), die kan zich niet verzorgen.”

„En hij verzorgt er juist nog eentje bij, zeg ik.” Overmatig goedig-sentimenteel succes. Marcus kijkt gelukkig rond en deelt eigaretten uit.

„Nebbiesj, hè, ik vind ’t toch naar” (Lea, louter als bestendigende reactie op het voortdurend feestelijk toelachen van den verteller).

220