Jankef's jongste

daarom hoeft men nog niet gek te wezen. Ik ben niet gek,” zegt Jankef, tot Eli’s verheuging en tot vele ge-noegelijke glimlachen.

„Dan moet je de deur ook open laten,” houdt Marcus aan.

„Ja, ik zal mesjogge wezen,” lacht Jankef nu.

Zij lachen allemaal, behalve Moeder, die een spottenden mond trekt naar Marcus.

„Kodcsj Borege (God) beschermt ons wel,” dekt Jankef, „maar zie je, d’r blijven ook nog mènschen over in de wereld. Kodesj Borege heeft nog niet heelemaal alles opgeruimd wat slecht is in de wereld. Dat komt nog. Maar vandaag zijn we nog niet heelemaal zoo ver.”

Dat smaakt Eli goed: de deur behoorlijk gesloten; dat is werkelijkheid voor hem.

„Dat eten is toch zeker nog niet aan de beurt?” zegt Jankef naar Moeder.

„Nee, maar ik moet het toch zeker klaar hebben?” „Over een uur ja? Dat duurt toch zeker nog een uur? Ja, je moet er wel niks meer aan hoeven doen. Maar gaar koken, stilletjes, kan het best in die tijd.”

„Ik kom al; ik heb niks meer te doen; tegen dat jij de dames en heeren stil hebt, ben ik op mijn plaats.”

„Nou, geef mij dan maar vast een bakkie Gerouses. Dan ben ik best tevreden,” stelt Hartog voor.

(De lichtheid en de geur van het stampsel van amandelen, rozijnen, kaneel, suiker, appelen, en een scheutje zoete wijn, verbeelden de stemming van den vrede der overwinning).

„Hoor die! je kan een stuk morour krijgen; vader, geef hem een extra portie morour! hij heeft zoo’n trek.” (De morour, de bittere kruiden, zijn de marqué van het spel). „Of laat hem vast een paar makkes van Parre pakken!” roept Mau die ook de stemming aandurft. Hij bedoelt een van de tien plagen, waarmee Pharao met zijn volk voor zijn onderdrukking van de Joden gestraft is. „Hij kan vast een voorschotje van een uurtje kezijre krijgen.” „Hè! hè!” roept Lea, „die is goed!”

„Als jij dan,” stelt Hartog voor, „in die tijd een klein builtje neemt, het hoeft niet zoo heel groot te zijn, niet

218