Jankef's jongste

alleen maar zijn wang tegen de hare houdt, is zij al lang verteederd, en strijkt, in een spelletje van om de malligheid tegen de anderen te lachen, over zijn haar. Kwasi-koel en met een knip-oogje over zijn hoofd heen naar de anderen, zegt ze: „O, zoo. Goed Jomtef, broer! nog veel jaren Paasch. En het heele jaar een droge neus. Omein.” Een algemeen luid protest van: „Héé! héé!” dat een bijna jaloersche instemming beteekent; want zij zijn allemaal op het randje van sentimenteel.

,,En toch zoenen ze mekaar zoo lekker, hè?”

„O, die?” (Hanna, dik in haar keel) „die staan elkaar nooit af. Hoefje niet te denken. Altijd even mesjogge op elkaar. Nee, werkelijk.”

„Wacht maar, nieresj! tot je je meisje kan zoenen!” „Wacht maar, (Mau) tot je een meisje kan...”

Hij slikt de rest in, met sleep-oogen naar een tweeden groote, en geneurie tusschen zijn tanden van een liedje, dat alleen buiten of op den slaapzolder onder het uitklee-den wordt gezongen. En meteen duikt hij weg, gretig-lachend, voor een tik van het zusje, dien hij eigenlijk als belooning wil voelen. „Jij houdt je gemak hoor! Hoor!” — Alles spel.

„Nou Vader, komt er wat van de Seider, of niet?”

„Ja zeker komt er wat van de Seider. Ik wacht toch zeker op jullie!” zegt hij schijnheilig; want hij heeft even hard zitten plezieren als de heele bende. Hij heeft vanavond een lustre keppeltje op, dat is groot tenue. „Jonges, nou, vooruit. Is de buitendeur dicht?”

„Nee, hij staat wijd-wage-wijd open.”

„Hij moet ook eigenlijk wagew'ijd open staan meneer! Maar doe ’m nou maar dicht, en dan moet-ie straks even wagewijd open, begrijp je wel? Heelemaal open de heele avond en nacht dat zullen we maar niet doen. Het móet eigenlijk wel, maar ik hou er niet van. Moeder ben je ook al klaar?”

„Eén minuut.”

„Men moet toch vannacht extra op God vertrouwen, vader?” spot Marcus, die eigenlijk in Amsterdam „vrij” is geworden.

„Jazeker moet men extra op God vertrouwen. Maar

217