Jankef's jongste

Jankef vraagt en doet dit niet uit kerksche volgzaamheid. Hij doet het slechts omdat hij dit spel, dit werkelijke, werkelijk voor zoover het zijn nog actieve levenshouding dekt — omdat hij dit intieme levensspel, volmaakt wil zien. Is alles in orde? Voor het feest? Zal ons straks geen ontbreking storen, als wij, midden in de hitte van de samen-daad, het beeld van genot en verlangen zullen beleven ? De lang-verbeide en diep-genoten vergoeding van zooveel bewust en onbewust gemis ?

„Jonges, vooruit. Allemaal op je plaats. Aantreden! Netjes asjeblieft hè? Jij ook Marcus, geen flauwe kunsten hoor! Een beetje, een heel klein beetje ordentelijk als het mogelijk is! Ezra, zetje pet een beetje recht asjeblieft; zoo wordt er niet aan tafel gezeten. En Hartog, blijf niet rondslenteren; om twaalf uur vannacht kan er niet net pas begonnen worden. Watblief? Iedereen loopt nog in het wilde rond. Vooruit.”

„Losloopende neuzen worden niet toegelaten,” zegt Marcus tot Ezra, die een kletsnatte bovenlip meedraagt. Onder het luidruchtige lachen roept zusje Jetje:

„Dat is de Nijl! de Nijl!” En met een liefhandgebaar, den arm in een boog naast zich omlaag, de handpalm onder: „Hij geeft aanschouwelijke uitleg voor de jeugdige personen van het gezelschap.”

Ezra, die er nog niet aan denkt, om zijn zakdoek aan het werk te zetten, doet een goedigen boks-uitval; maar hij moet zoo meelachen, dat de Nijl nieuwe gebieden bezet en een onmogelijken toestand schept. Zij bulderen nu, en stuiven gierend opzij. „Hij is toch goed,” zegt Jankef, „as je der eerder mee begonnen was, hadden we der een beetje Garouses op geplant; want waarachtig, het ziet er daar vruchtbaar uit.”

„Zèg asjeblieft, vuilak!” (dit zegt Lea,) „hou je een beetje fatsoenlijk hè? je bent hier niet onder je soo-oort. Vader, laat-ie ophouen.”

Maar hij houdt niet op, want nu is hij bij haar, en nadat hij een gebaar gemaakt heeft van zijn neus aan haar schoone Jomtef (-feest-)schortje te willen afvegen, probeert hij haar te zoenen. Allen zijn zij een beetje verlegen jegens elkaar. Als hij zich bedenkt op Jankef’s roepen, en

216