Jankef's jongste

SEIDER-AVOND

Geen andere avond in het jaar ziet de tafel er zoo uit, als zij uit de „Sjoel” komen. Want wel is ze met een schoon wit kleed gedekt, maar daarop liggen, bij een enkel plat bord voor elk, en dat niet voldoende is voor het feestelijk maal — de gekleurde bandjes van de „Hagoodes”, de Hagada-boekjes, die de tekstboekjes zijn voor het Scider-avond-spel. En dan bij elk plat bord, ook zelfs bij het zijne, een drinkglas, een wijnglas! kleine likeurglaasjes, een enkel portglas, een klein waterglaasje, al naar de muurkast dit permitteert; maar zij zijn voor wij n bestemd. Want het is voorschrift, vanavond, dat er wijn zal worden gedronken. Als het een arme Paasch is, wordt het een zuurzoet gebaar van rozijnenwijn; als het er eventjes af kan, staat er een echt fleschje koschere Paasch-wijn, met een etiket! dat elk hunner minstens een half dozijn keeren gelezen, en rondgcwenteld heeft en met een zachten binncnlach begroet en hèrgroet, en met stil-glanzende oogen bekeken: niet omdat zij het zoo lekker vinden, want geen heeft er smaak in; maar omdat het toch maar iets is uit die wonderlijke wereld waar dat zwart-glanzende glas met het bijna verfijnde zacht-witte affichevlak, tot het dagelijksch décor van een rein-getooi-de tafel behoort; uit die wonderlijke wereld waar alles geurt, en waar men altijd genoeg krijgt. En dan staat er de groote Seider-schotel: een geheimzinnige architectuur van bakjes en schoteltjes, gevuld met sneedjes groensel, wortelblank, zoutwater, gebraden been, gebraden ei, en met kaneel overstrooide klinkklare godenspijs (de Garou-ses); alles op een paar verdieping-vloeren van groote, ronde Matzes, met schoone servetten gedekt. Het zijn de symbolen in het beeld van de herinnering, en de naieve symbolen van hun levensaanschouwing daarbuiten. Jankef begint het eerst een extra schepje zand op het toegedekte graf van het verdreven wachtens-leed te leggen, een extra schepje kolen op het feestvuur, met naar de moeder te vragen:

„Is alles in orde? Heelemaal in orde? Ja?” En hij onderzoekt stil den schotel.

215