Jankef's jongste

hout, een half uurtje lang. Bij mijn zou je wel genoeg krijgen; Ik zou je wel goed maken, bij mijn gezond. Geeneen van jullie kinderen krijgt slaag'genoeg. Het eeni-ge dat ze te kort komen.”

„Poe-oe!” hoont Jankef tegen haar booze opgezette hoofd, „en krijgen de jouwe dan zoo genoeg? Ja? Nogh! wat een onzin!”

„God zij gedankt en geloofd,” brandt tante Klaare, „dat ik ze niet heb.”

„Nou, wees dan ook maar blij,” zegt hij. Zij gaat, en vader en tante Martha lachen in eikaars oogen. Tante Martha schudt haar jonge blanke en blonde hoofd en zucht: „Zij is best tevreden.”

„Als ze ze van de bodem van het water moest weghalen,” zegt Jankef, „van de bodem, met levensgevaar, dan zou ze het doen, zoowaar als ik leef, ze zou ze der vandaan halen. Ze zou duiken, ónder het water.”

„Ja, net zooals je zegt Jankef,” zegt Martha, „ja precies.” Zusje Hanna huppelt aan van huis, om hen in te halen. In haar goedkoope, schoone jurk, met haar feestelijk be-strikte hangende vlechten. Handen. Kussen. Lachen. Dank je. Dank je. „Jou ook broer,” zegt ze tot Eli, en zij zoenen elkaar. Marcus schudt de hand een beetje stijf rond; hij doet vriendelijk en lacht naar Eli uit zijn stijfheid. Hij is een beetje bang voor zijn mooie pak en zijn schoone boord en overhemd; maar hij komt er toch wel uit, uit zijn Amsterdamsche meneerenstijfheid. En het is fijn, dat hij er is. De andere jongens, nadergekomen, knijpen en stoeien. Hanna aan vader’s eenen arm hangend, Eli aan de andere zij, loopen zij allen samen naar huis.