Jankef's jongste

„In zijn hand Leg ik mijn geest.

In het uur dat ik slaap,

En weer tot ontwaken kom.”

En samen sluiten zij, met een galmenden, opspuitenden koorkreet eerst:

„En met mijn geest:

Mijn lichaam!”

En eindigen in een golvenden, naar den psalm neigenden zang.

„De Eeuwige is met mij.

En ik vrees niet.”

Eén seconde stilte.

En de bankjes klappen.

Het gaat nu Seider-avond worden. Het is nu heelemaal Jomtef. Nu gaan zij door de loopgangen, naar de bekenden, en wenschen alvast gelukkig Pésach. De heerlijke handdrukken, de gevoeligheden waar twijfelachtig de verhouding is. Tranen dringen bij hem op, komen gelukkig niet naar buiten. In de gang de vrouwen: „Dank je wel, mijn schat.” En tante Martha van Oome Simon, vader’s neef, tot vader, met gesloten mond, als in zuchtende jalousie hoofdschuddend: „Jij hebt te klagen!” zegt zij. „Och, wat een schat! Je kan hem me thuis sturen, zoo eentje! vanavond nog, hoor! Hoe komt men eraan ?” Hij krijgt zoenen en wordt aan de harten gedrukt. Zij staan er verlegen mee, als Vader zegt, dat hij toch ondeugend „bijs”, kan zijn, en sarrend. „Och ja-a” weifelt tante Martha, „je meent het... Hij ? Ja, hij kan misschien wel driftig wezen. Maar Jankef, hij is een zacht kind.” Jankef lacht haar vriendelijk uit: „Zacht? Wat is nou zacht? Zacht is heelemaal niks,” weert hij af, „hij kan behoorlijk knappies ondeugend zijn op zijn tijd hoor! Geloof dat maar!”

„Nou! dan zal-ie patsjen moeten hebben!” bijt Tante Klaare’s scherpe schorre stem, „as-ie bijs is, moet ie flink patsjen hebben, wat zeg jij jonge? flink met een eind

213