Jankef's jongste

mes, oome Louis, met zijn mooie hooge romantische bariton, de assistent van Meneer Meijer, zij maken hem gelukkig, met daar, in die sobere, glanzend-verlichte Sjoel, hun beste kanten te vieren: hun beetje reéélen levenshang, hun verlangen naar spel en liefde en volheid en ziels-gebeuren, door- en door-onbewust. Het heerlijke dan is juist die basis van soberheid; is het de onmogelijkheid om groote rijkdommen bijeen te brengen, die hen dien inslag van volks-eenvoud geeft in hun gansche ver-uitwendigingsbeeld ? Is het ook de zuurstof van de rivier ? het zout van de nabije zee? Iets van die echtheid, die kernigheid, die soliditeit is het, die hem ook in Sjoel hun feest en hun plechtigheid zoo verdiend, zoo met nood veroverd, zoo uit het bloed voortgekomen doet zijn. Paaschavond zinkt in Sjoel de voorjaarsavond over hem heen, en daarin, plots, verheft zich de troost van de zachte maar besliste lampen, als een liefelijk meetronende wenk van lichte oogen. En daar dan, uit het geel-witte bidkleed, drijft de zangstem, hem vertrouwd, de stem van den man die hem de lever heeft gegeven; de stem van den man die in de nachtelijke ochtenden bij hen liep op den nog donkeren weg in zijn oude jasje en onder zijn groenverschotcn pet — het lied van den Jomtof-avond rond en omhoog, stijgend, zwellend, luid roepend; eerst zacht, in de losmaking van het dagen-lichaam, en dan Iuid-roepcnd, als in een nood-uitbraking van zielsverlangen.

Oom Louis, die het eerste deel van den dienst of ook wel bij vervanging, den heelen dienst van dien avond, zingen mag. De groote, zwarte kerel, zijn onwetend en lyrisch gezicht met de onwetende en lyrische oogen weg in zijn zwarten baard. Je voelt de klamheid van die ochtenden op den weg terug; en dat is dan allemaal geweest om dit, dit hier, te krijgen.

Vader knikt naar Eli, die dicht achter de Bicmah, in de kinderenbank staat; daarna zendt hij een gebaar naar Hartog, Mau en Ezra; zij staan nog wat verder naar achter, bij de soldaten; daar smoezen zij dan steeds mee tot zij aangesist moeten worden. Naast vader staat nu Mar-cus, als gast, in zijn prachtige keurige Amsterdamsche

206