Jankef's jongste

Want als alle voorbereidingen zijn gevierd; als alle hij-gingen van verwachting, als alle gretigheden van het mee-stellen van dit groote spel, zijn beleefd, ja, dan moet hij toch eindelijk het oogenblik wel aanvaarden, dat dit andere leven, dit leven van Paasch, dat alle vroegere leven uit zijn voorstelling verbant, zich doet gelden. Hij kan nu wel aarzelen en verlegen staan met zijn ontroeringen, en deze heerlijkheid met een kreet van overwinning aan zijn borst willen drukken, dronken en groot van geluk — in al zijn bewogenheid staat hij hiertegen toch maar machteloos, tegen dien ondergrond van snijdende smart: omdat het komt, en staat — en gaat. Als hij zich nu langzaam door dit logische wonder heeft laten grijpen en doordringen, loopt hij, boordevol van dat alles, door het huis. Door den geur van nieuwe verf en lekker teer en witsel op de gangmuren; de poetsglans van het koper heeft zich in hem gezet als een vaste nieuwheid, die een rein-soliedc basispunt is in al de gewasschen tinten van de herwording. Hij snuift met een zachten wellust van opzettelijke onbekommerdheid de lucht van nieuwe klee-ren, van cheviot, van laken, van nieuw, pittig schoencn-lecr, en voor de oogen zacht-bettend zijn de schoone stukjes mat en kleeden op de vloeren. Strcelingen van woordjes en uitroepjes worden gelegd over de dingen en gebeurtenissen; hij moet zich wel stil duiken in den zachten stroom van het feest, die nu over hem heen komt golven; hij heeft toe te zien, hoe dit alles vóór hem gaat staan met den eisch van nu beleefd te willen worden. En het komt. Voor allen komt het. Voor hem komt het dan die uren als een overstelpende, duizeling-wckkcnde ontroering van samen-geluk. Hij grijpt toe en omhelst het, en nadat het hem de mogelijkheid en het proeven van zijn werkelijkheid heeft geschonken, maakt het zich los van zijn armen, zijn mond en zijn oogen. En glijdt weer weg.

204