Jankef's jongste

de kooktafeltjes in het keuken ver trekje naast de huiskamer, en het legt met zijn ongewone vormen en kleuren het heele gebied den wil op van het feest. Zacht wordt het nu in huis. Want alles is zacht-geel en gebloemd. De groote Paasch-soepterrien, en de zachtgeel gebloemde platte en diepe borden, en de liefelijker gebloemde ronde kommen met de stedennamen in een guirlande; elk heeft zijn eigen, van jaar tot jaar, waarin, met koffie, ’s morgens voor Sjoeltijd aan het ontbijt, de Matze wordt gesausd. De koffie zal ook geuriger worden dan anders; alle eetwaren, kostbaarder, voor de Paasch bereid, en door zijn vader met een van de jongens, ook een paar keer met hem, twintig minuten sporens ver in de stad ingekocht, smaken geuriger, fijner, opener dan ooit. De geglaceerde suikerballetjes, geel, de grovere suiker, geelachtig, leggen alweer over de heele week dat geelgrijzige net van diep-indringende intimiteit, van omslotenheid, van weggedoken genieting in een licht-schemerig en afgelegen lustpaleis van gezamenlijkheid. De Paasch-koek-jes, die zoo duur zijn: een kruimeltje maar, wordt er gezegd, voor een handvol geld, — hebben vormen, kleuren, en smaken!, buiten die dagen ongekend en sprookjesachtig: het is bijna pijnlijk, zooals er bij sommigen gekauwd wordt, terwijl de oogen scheef het genot van de tong schijnen te beluisteren, wanneer de koekjes aan de beurt zijn uit de wonderlijke gelakte trommeltjes. Precies zoo pijnlijk en verlegen, als het brood van de vreugde zélve vrekkig, gulzig wordt gevreten.

Maar hij. Hij staat in de aanstaring van het naderen dezer schepping, gespannen tot zijn uiterste vermogen. Voor zijn oogen, stil, bouwt dit verrukkelijke lichaam van de Geliefde zich op: elk ding een heerlijke vinger, een glanzende nagel, een lange krachtige handpalm, een zacht-gele arm, een van haar prachtige borsten, de diepe, vaste milde en zacht-vlammende oogen, en het zoete, machtige, glanzende schattenbelovcnde haar. Daar staat hij, als met het hoofd gedoken, te wacht, tot den vreese-lijken sprong gereed om dit alles tot het zijne te maken; en diep op den bodem van zijn bewustzijn, worstelt de pijn, omdat dit alles weer voorbij zal gaan —- om gehoor.