Jankef's jongste

„Adesjem-egod! Wat is het toch soms een pettig!” roept er een eerbiedig.

„Ja, dat kan-ie soms,” knikt oome Louis, „as je der heele-maal niet op verdacht bent, mesjogge als een kind.” „Vertel mijn nou es Jankef, wat denk jij dervan, zou-ie nou in zijn hart van de Poerem zooveel nenowe (plezier) beleven?”

„Wat? Jazeker!” zegt Jankef, „nenowe belééft-ie van de Poerem! Maar niet enkel en alleen van de Poerem (oome Louis knikt glimlachend) maar ook van wat er op de Poerem vólgt.”

„Hoe meen je dat dan?”

„Och, mesjoggene verschwartzter onnoozele sjoof,” zegt Jankef, „waarvoor ben jij vijfenvijftig jaar geworden dat je zoo’n gammer bent? Begrijp je dan niet dat-ie op Poerem een goeie bui heeft, als de Pijsig-boter in het zicht is? Een tafel vol rijksdaalders meneertje, ligt er voor hem klaar. Ja, niet dat ik z’m niet gun? Als er eentje in de wereld is die ik het gun, dan is hij het, zoowaar als ik leef. Maar daarom het is toch wel zoo ? Een tafel vol rijksdaalders, versta je dat niet?”

„Ja natuurlijk,” mompelt de Piepert boetvaardig, „je hebt Toures-emmes gelijk, het is zoo.”

„En zoo is de man,” zegt Jankef vroolijk, „het is al een buitengewone spring-nieresj van zichzelf tóch; maar als je’m dan nog eventjes duizend gulden derbij legt, boven op zijn ingeboren mesjoggaas, dan begrijp je toch wel dan is der heelemaal geen houen meer an; dan zet-ie de jonges boven op mekaar en loopt er zelf op zijn zestigste jaar naast te hollen en te draven, de sj wans, of-ie compleet een kwajongen van vijftien is. Ja, hij is wat mans hoor!” „Of-iewat mans is ? Een reus is het. Een reus in zijn soort!” Zij beamen het gretig, en dankbaar. En er is vergenoegdheid om wat zij bezitten: hun levendige Gazzen, hun kleine woelige, maar hechte samenheid, en dan ook nog hun „sjoumer-loon”.

De dag heeft nu de laatste flarden van nacht’s vergrim-ming met breeden stuw tot ver achter den einder verdreven. En zij hebben, vóór zich, in den zacht-aanwar-menden ochtend, het eerste lekkere geel en fijne wit van

198