Jankef's jongste

dingen doet. Want de kop met den zwarten baard blijft voor hem vol muziek van de Sjoel; je hoeft er maar aan te raken en het breekt eruit, en de baard en het bleeke vriendelijke gezicht met die trilling onder de oogen weten het ook wel, dat dat ouwe jasje en dat vodje petje maar schijn zijn van een oogenblik. Niets daarvan kan de macht van zijn plaats in Sjoel deren.

Onschendbaar blijft hij ook voor Eli, en een verheuging om zoo hier te zien. Als Mau hem vertrouwelijk aanstoot en met oogoptrekken zegt: „Oome Louis!”

„Jajonge?”

„Was toch op het Poerembal eergister? Nou?”

„Ja,” knikt hij vriendelijk, „ja jonge.” Loopt weer door, keert zich dan weer even naar Mau om, naast wien Eli loopt, en zegt met een dicht-geknepen oog, zacht naar Mau over:

„Je weet toch wel watje Vader altijd zegt?” En in een lachscheut naar Jankef, schouderschokkend: „Het is maar voor de Figuur Lapoel!” Hij lacht er hevig om. Aan dien lach van den mond tusschen verzorgde snor en baard vindt Eli iets innig-beminnelijks: „Wat jij Jankef,” zegt hij rustig verder, „men moet wat doen om zijn papieren niet te laten zakken.”

Hij lacht weer om zijn eigen grapje, schouderschokkend. „Nou ja,” houdt Mau nog vol, „sjtosz, oome Louis; dansen op het Poerem-bal, dat is goed in orde.”

„Hè!” bijt Jankef achter zich, „laat ’m toch met rust, wat jaag je toch!”

„Och,” verdedigt Louis, „ook een zorg, laat de jongen maar zeggen, hij moet er nog van leeren, wat zeg jij Mau.”

En na weer een paar zwijgende stappen, als bedenkt hij zich, naar Mau:

„Met dansen, daar wacht ik mee; tot Sint Juttemis.” „Hè?”

„Dan doe ik het mèt jouw tante, op het ijs.”

Hij schiet in een nieuwen lach naar Jankef; maar die antwoordt met een glimlach van beleefdheid.

„En toch was het een mooi prachtig feest,” zegt Jochem-pie, „het eigenste Poerem-feest, zal ik sterreven, het was

196