Jankef's jongste

nog bij geen èèn boer ooit van mijn leven zoo beleefd: maar dan wordt je ook net precies eender met dezelfde fijnheid van een vriéndelijk gezicht, en van je stoel en je koffie, zoo wordt je dan precies behandeld, als wanneer ze w e 1 voordeel van je binnen krijgen. Ja. Dat is bij Jans, en bij Geertje. Maar dat is hier dan ook alles. Ik kan nergens anders ook de koffie door mijn keel krijgen.”

„Het is voor ons niet te begrijpen, wat Jankef? Ik zeg: het is voor ons niet te begrijpen, dat men dat bezit, en zich nog geen fatsoenlijk eten en drinken gunt.”

„Niet?” vraagt Jankef nog eens. „Het is onbegrijpelijk voor het menschclijk verstand, dat men zulke schatten bezit, en geen stukje, zelfs niet het noodigstc der van neemt voor zijn eigen lijf! Want dat geld dat wordt immers op geen enkele manier wordt daar immers van genoten! Het is een schandaal voor God, zoo waar als ik leef dat ik het meen, als men bedenkt, dat men met een tiende gedeelte daarvan gelukkig, ja, voor zijn leven lang gelukkig en uit de zorg kan zijn!”

„Op onze Paasch geven wij voor ons kleine beetje plezier zooveel uit als zij in drie maanden.”

„Is het soms niet zoo? Als wij een paar centen in onze jedaajem hebben, dan leven wij toch tenminste der-van? Al wordt het niet verzopen of vergooid, dan wordt er toch geleefd

„Da’s voor mijn!” schampert oome Louis, met een fel zuur lachje, en zachtjes tot Jankef, „verschwartztcr nar! men geeft zijn geld uit en heeft nog een gemeene sof ook derbij, wat denk jij?”

Eli ziet vader naar oome Louis knikken en hem toch onderzoekend aankijken; hij is bang dat er moeilijkheid tusschen hen is, want vader vertelt dat hij nu geregeld naar de jajem soref ruikt, en daar kan vader niet tegen. Eli kijkt veel naar oome Louis de Jong; omdat hij zijn kwakje groen-verslcten petje nu draagt en zoo’n ouwe jas, net zooals hij hem tegenkomt als hij met zijn „galf”, zijn groote breede slachtmes in het foedraal loopt om koosjer te gaan slachten; zoo ziet hij er nu ook voor hem uit: gezellig slordig voor een man die groote plechtige

195