Jankef's jongste

hond hoef weg te stoppen. Jongens, de eerste die ik met godshulp weer eten zal, die smaakt me toch zeker zes maal zoo goed als eerst? Och,” lacht hij, „wat zal dat een eenigheid zijn, als ik die daar tusschen mijn tanden krijg. Wat? Daar gaan ik languit bij liggen.”

„Jochem! Twaalf neem je der. Zal ik leven ik heb plezier van je. Je neemt er twaalf! Languit op de vloer ga je der-mee liggen. De deur op slot, en de gordijnen dicht. Of je een fijne niesje bij je hebt.”

„Dat is goed, dat is best,” stemt Jankef toe, „plezier mag je hebben van je vrijheid, dat er niet iemand meer op je bord kijkt naar watje in je mond steekt; dat ben ik met je eens, daar ben ik je man in, van A. tot Z.” En met zijn lekkere, eenvoudige, tot luisteren dwingende stem, zijn beweeglijke klem en zijn echte verheffinkjes, zegt hij: „Simge (vreugde) mag je hebben, dat je niet zoo bent als zij; datje wil leven, liever dan een dood stuk vreten wezen dat alleen maar om zijn vuile geld denkt en dat niemand anders het licht in de oogen gunt. Maar niet je verbeelden datje met het eene of het andere moorddadig geweld de boel beter kunt maken; dat heeft nog nooit zijn levensdagen nog niks goeds uitgericht in de wereld, nog geen speldeknop ook niet. Zoo meen i k het.”

„We zullen nou maar eens eerst gaan kijken,” zegt een van de neven on-eerbiedig, „of bij Jans van der Werf nog alles goed op zijn plaats zit.”

„Ja, kijk voor mijn ook eens goed; vooral bij de jonge Geertje!” roept een ander hem na. Want hij duikt een zijpad in, naar zijn boerin toe.

Stil, in de wijde vlakte, wikkelen zich de groote boerderijen met hun hooibergen en nog dunne geboomten uit de nachtwindselen los. De groep dunt uit tot twee of drie: telkens, bij een zijweg, scheidt zich een van de sjoumerem van hen af, en wordt onder een „ajuu, tot strakkies” door de duisternis van hen weggenomen. Tot eindelijk ook Eli zijn boer vindt, eentje van twee vlak naast elkaar: zijn vader of een van zijn broers zit op vijftig meter afstand van hem.

Het is, bij de boeren, als een kort verblijf in de onder-

189