Jankef's jongste

in te nemen. Verbeeld jij je dat soms... O, zoo; dat dacht ik.”

„Nou, laat jij je dan boven op je gezicht zitten, zonder een kik te geven, en je gezicht wegvreten en je oogen er uithalen en zeg dan: wilt u soms nog meer,asjeblief, hier heb je mijn darmen der nog bij.”

„Men moet zijn hart lucht geven,” zegt Jochempic wijs, „anders kan men niet leven.”

„Zeker moet men zijn hart lucht geven; maar potver-domme,” klemt Jankef, terwijl hij opnieuw halt maakt, „zit het dan soms in die ééne man? dat heb ik nou van zijn levensdagen al honderdduizend maal gehoord; wat doe ik met die smoes? daar zit toch zeker de fout niet, wel? daar zit toch zeker de zieke makke niet? de makke die zit toch ommers in de heele machinerie; daar is toch, zóó, is daar toch niks aan te verbeteren?”

„Het is een gauwdievenbende met mekaar. Dat is zoo. Maar het is toch begrijpelijk, dat men lust krijgt om zijn hart eens op te halen, als men zoo mishandeld wordt?” „Allemaal best te begrijpen; men kan alles begrijpen, waarom niet? maar daarom helpt het nog niet? — Toen ze zijn heengegaan, en hebben de Czaar van Rusland vermoord, hebben ze ook gemeend: de wereld wordt beter, als die ééne maar met een bom uit elkaar is gescheurd. Maar louloone; der is weer een andere Czaar gekomen, of hij wordt een beetje anders genoemd, wat een zorg heb ik over die naam!”

Zij zijn stil, pogen vergeefs door de overmachtige massa tegenstand heen te dringen. Tot de jonge neef weer hoofdknikkend begint aan zijn heete oogenbliks-lust. „Nou, maar Jochem, die booles-Czaar die wil ik voor-loopig dan wel eens met zijn paar haartjes boven de tinnef zien uitsteken, hè? wat Izak?” vraagt hij naar den anderen neef.

„Goed er onder,” knikt Izak.

„O, wat meen je,” roept Jochempie plotseling uitgelaten, „meen je soms dat ik niet goed af ben?” Hij juicht. „Meen je soms dat ze me nou niet pas goed zullen smaken, mijn vrije booles? En wat! Wat zullen ze me smaken,” roept hij, „als ik ze niet meer voor die vuile

188