Jankef's jongste

domme rijkdom ligt voor enkele uren gehoond, en door den hartstocht van den gezamenlijk vernederden geest, over de koude gangen van zijn lachwekkend-leeg paleis gesleurd. Men schept het stille bondgenootschap der ver-bannencn tegen de kille onbeduidendheid die het leven regeert; een fijne samenzwering wordt opgewekt, die met een legioen van losgeworstelde woordspelingen zal aanstormen, om het Amelek der liefdeloosheid van de wereld te verdelgen.

Jochempie Peereboom sleept met zijn ééne rheumatiek-poot bijna altijd achteraan. Als de anderen in den hartstocht van het gesprek even sneller loopen, hijgt hij zich in het zweet, en zijn stok klikt wanhopig over den weg. Dan komt hij in verzet. Het verzet komt bij hem altijd als een langzame, stijgende aanzet van overrompeling en dwang, zijn geheele lichaam energiek in werkzaamheid. Zijn stemgeluid heeft precies de ontwikkeling van de schceps-lier, die zacht loeiend zijn vracht sleept, en zijn hoofd, dat als een hefboom van schouder naar schouder heen en weer zwengelt, schijnt den motor van zijn aanval in beweging te brengen, en geeft er tegelijkertijd den maatslag van aan. Een van die vele kraters van kracht, Jochempie, die hun bloedvermogen nergens waardig kunnen inschakelen.

„Een klein, klein stukkie pest,” zingt hij dan, „een klein, maar goed stukkie pest zal jullie daarom toch krijgen met mekaar, datje me zoo de kouwe koorts achter jullie an laat loopen? Daar zit potverdomme de Sooten in, in jullie beenen; bij Toures Mousje (Mozes’ wet), de Sooten die drijft jullie voort, ik mag barsten als ik jullie toch bij kan houen?”

„Wij?” vraagt er een terug, „wij? nar! je bent aan het verkeerde adres jonge; je moet de zaakies eens beter uitzoeken, asje eens tijd hebt; waarachtig als god, ik had beter van jou verwacht.”

„Nou maar, jullie hoeft toch zeker zoo schandalig niet te hollen ? Ik mag doodvallen als er bijhouen aan is.”

„Laat zij de pest krijgen, als je der een uit te deelen hebt; dat ze ons zoo laten sappelen en ons de beenen kapot