Jankef's jongste

(staat er dat ? barsten de anderen uit). Hij leest den hee-len in-loop van het Strandverhaal met kalmen haat zoo voor; zij schreeuwen kreten van verrukkingdoordekamer. „Zoo’n zwijn,” zegt moeder.

Zij kijkt Jankef aan, maar die kan geen zweempje van leiderswaardigheid in zich vinden.

„Is dat dan niet gemeen?” zegt hij, „dat dat er allemaal maar zoo staat potverdomme?”

Hij lacht tranen met de anderen mee, in een wekking van zijn verzet tegen den braafheidsgeest, hem door denschrij-ver van zijn roman anderhalf uur opgelegd.

„Hij kan het ommers niet helpen?” verweert hij, „het is eenvoudig een drek-fout die der in staat.”

De jongens staan krom van het lachen; zelfs Hanna’s samcnheidsgevoel schiet met een lach door haar schijnheilige poging tot preutschheid heen. En Eli geniet vol, vol, als vader zoo volkomen als een kwajongen bij hen zit, en zich met hen losmaakt tegen dien greep van ei-schen die eigenlijk alle dagen, van overal, in zijn herkomst ongekend, knellend, knevelend, ontplooiing belemmerend, tegen hen staat.

Als de jongens met hem naar boven gaan, is de stemming branderig als peper, en stolt tot een dikte van erotische zwoelheid neer. Drie jongens van vijftien tot achttien jaar, ondiep, maar krachtig bij bruut af, met een grijpenden drang naar daad, die in de lucht stoot, opgejaagd en onvoldaan tot in het moordlustige. Een onverwoestbare grond van zachtheid, een eerbiediging van het leven die tot oppermacht van wet is geworden, en een scherpe fantasie omtrent het gevolg van wilde daden, houdt hen in stilte terug van de bevrediging hunner schreeuwende begeerte naar het volle.

Buitenshuis branden, smeeken, verwijten en wrokken hun oogen in de oogen derWestersche meisjes; de Joodsche zijn nog zoo onderworpen dat zij aan geen aandacht voor deze arme jongens toe zijn. Zij loopen, als zij alleen zijn, stil langs haar heen, en het is alsof zij willen uitschieten om te grijpen en er mee naar hun nest te hollen en ze daar gelukkig te maken en vernieuwd in de wereld terug te zetten.

179