Jankef's jongste

iemand die op de operatie-tafel ligt en het niet wil laten merken dat-ie zoo’n beetje gekieteld wordt.”

„Prachtige beeldspraak,” vleit Jozef.

„Beeldspraak is het niet. ’t Is geen spraak van een beeld, maar van een mensch.”

Jozef lacht tevreden. De jongens juichen vader toe. En Jozef sust hen hooghartig met de hand tot zwijgen. „Affijn, ik heb niet goed raad met hem geweten. Het allerliefst had ik hem naar zijn huis toe gesmoesd. Met een zoet lijntje. Maar hij wou niet mee.”

„Dat kan men geen huis noemen jonge, zoo’n huis.” „Ben jij potverdomme een kerel, ja of nee?”

„Daar is men geen kerel tegen, Jankef. Dat vreet je levend op; dat is jouw zuster, nou ja wat geeft dat? Ik zeg het is jouw zuster, maar ze is ziek.”

„Nou affijn, ik heb ’m laten beloven dat-ie naar huis zou gaan, maar ik heb wel gezien, dat-ie rare dingen doet. Én als-ie niet een klein beetje goochemer wordt, dan gaat-ie met de kans; hij liep op het randje van het water, dat zeg ik zoo, maar het was ook het randje van het ongeluk óók. Wat dat nou is, dat die vrouw zoo dol tegen ’m maakt, dat is niet te begrijpen. Géén Jelodemer (kinderen) en dat kan ze niet verkroppen, en hij lust tè graag zijn borrel, ook al over en weer omdat zij weer, begrijp je wel ? een vrouw is met een buitengewone aanleg van een hart, al haar leven geweest, je hoeft maar te kijken want het gloeit er de oogen uit, dat is net of je zoo in een paar pannen met kokende olie kijkt, zoo werkt dat daar, en ze heeft niks niemandal om handen, en dat is daar een sootensch spelletje. Leven dag aan dag met z’n tweeën in het huisje vlak op mekaar; die vrouw, met een jonge, een beste jonge, maar die één fout begaat.” „Dat-ie in de kokende olie gaat liggen.”

Hartog en Mau brullen.

„Flauwe kinderen,” zegt Jozef.

„Maar het is zoo!” roept Jankef, „het is precies als je zegt! zij is een kat en een extra kat, een wild soort, zooals je leest dat ze in de bosschen loopen in Rusland of waar dan ook.”

„De wilde kat?” zoekt Jozef, „kijken waar zit-die?”

174