Jankef's jongste

Ganneke-licht te zien branden. Met zijn fiets aan de hand, frisch van de koude buitenlucht, stapt hij opgewekt de huisluwte binnen, en legt een zak mefkoekjes op tafel.

„Van de kosjere bakker,” zegt hij, „uit mijn dorp. Vader, je mag ze geven hoor! waarachtig op mijn woord van eer, ze zijn van Stern, de kosjere bakker.”

Met een scheeven coquetten blik van gemeenzaamheid: „Ik heb zooeven iemand ontmoet, ik mag wel zeggen tegen het lijf geloopen, die had zichzelf getrakteerd.” „Wie dan ?”

„Je zwager Louis, Louis de Jong.”

„Heb je die gezien?”

„Verbazend (vlak bij vader) wat was die man beschonken.”

„Ik had er niet over willen spreken,” zegt Jankef, „maar ik ben ’m vanavond tegengekomen, nou wat zal ik zeggen: Aan het randje van het water.”

„Sssst.”

„Ja. Zijn pet zoo in den nek (hij toont het met zijn eigen pet) en doodsbleek (hij strijkt duim en vinger over zijn beide wangen van de koonen tot de kin) „en een glimlach: mies!”

„Hij zei nou niks. Hij ging naar zijn huis,” vertelt Jozef groot.

„Naar zijn huis? O, nou, God zij gedankt.”

„Waarom, was het zoo erg? Ja, hij was wel boven zijn theewater.”

„Hij deed mijn raar genoeg naar mijn zin. ’t Is een vuil zoodje jonge,” zegt-ie. „Ga je mee een borrel koopen?” „Ik? zeg ik, nou niet.” (Jankef vertelt in-éénen door, met een gevoelige langzaamheid voor de antwoorden van oom Louis.)

„Waarom niet jonge, kóm ga mee potverdomme. Dan vergeten we het vuile boeltje eens eventjes.”

„Op het oogenblik niet Louis. Ik wil wel met je naar jouw huis gaan,” zeg ik, „als je daar niks op tegen hebt.” „Een heele boel jonge. Ik heli wel een huis, maar onder ons gezegd daar zit een kruisspinnetje in, hè hè...”

„En hij lacht er bij, nou ik kan ’t niet beter zeggen: als