Jankef's jongste

alle Vrijdagavonden en Sjabbesmiddag in de keuken.” „In de keuken?”

„Ja, in de keuken. Wat dacht jij dan? Aan tafel wil-ieze niet hebben. En wegsturen wil-ie ze ook niet. En dan zet-ie ze in de keuken, bij de meid. Die arme Jidden die je op Sjabbes vaak in Sjoel ziet, die komen haast allemaal bij Katsef de Leeuw, in de keuken eten. Krijgen goed, best lekker eten vanzellef, maar moeten in de keuken blijven.”

„Zijn ze hier ook wel ’s geweest?”

„Hier, bij ons? En weetje dat dan niet meer? Och nee, toe was jij nog te klein, dat zul je niet meer weten. Maar vaak!Jazeker!”

Vader ziet hem aan, voorkomt zijn vragen: „Ik doe het al jaren niet meer.” Hij spreekt in die gevallen zacht, omlaag, bijna mompelend van ernstige, zorgelijke verdediging, den blik af en toe naar Eli op, met een glin-steringetje van overtuiging. „Jaren gedaan,jaren bij mijn vader en moeder thuis voor me gezien hoor, en jaren zelf gedaan ook; ben der mee opgehouen omdat het niet meer ging. Allemaal groote kinderen, waar zoo’n man doodverlegen tusschcn komt te zitten, (hij spreekt als in een opsomming) veel te geven hèb je niet, een keuken hèb je niet, en als je ’m hadt, dan zou je die evenwels niet willen gebruiken daarvoor; en geven, helpen, doet het niks. Niks niemendal.”

„Wat.”

„Wat?” Hij zwijgt even. Dan zakt zijn stem nog lager, verlegen.

„Datje zoo’n man zijn Bcsoeres (leed) van zijn zwerven en zijn dalles en zijn alleenigheid zal ik maar zeggen, heelemaal niet af kunt nemen. Het is een flauw stukje lappewerk. Evenwels als je ’t rijk kunt doen, dan moét je. En niet in de keuken. Maar dat is heel wat anders.” „Heeft deze heelemaal geen huis?”

„Deze? Nee, dat denk ik niet, dat-ie een huis heeft.” „Vader, is dat er nou een (Jetje) die uit Rusland of uit Polen gejaagd is?”

„Ja, dat weet ik niet, maar je moet niet denken dat al die Jidden die zoo aan de deur komen, dat die uit Rusland

164